Bij binnenkomst was het duidelijk; de Pussycat Dolls zijn niet 'cool' genoeg voor heterojongens. De zaal was voornamelijk gevuld met Homo's & Meiden, met hier en daar een verdwaalde vader of moeder.

Uit reacties onder een artikel over Lady GaGa (en de het overweldigende aantal inzendingen waarmee mensen een Lady GaGa-kaartspel hoopten te winnen) bleek al dat een groot deel van de bezoekers vooral voor de New Yorkse schaarsgeklede blondine kwamen.

Bij aanvang van haar set was er dan ook totaal geen sprake van het 'opwarmen' van het publiek, dat ging sowieso wel uit zijn dak. Opvallend, want meestal staat het publiek juist wat ongeïnteresseerd voor zich uit te staren of te praten tijdens het voorprogramma. Ze bracht o.a. Love Game, Paparazzi, Eh Eh en Money Honey ten gehore. Het nummer Poker Face kreeg zelfs een kort zang-en-beatbox-intro.

Ondanks de korte set van zo'n 35 minuten, wist Lady GaGa van het begin tot het einde het publiek volledig te boeien.

Met producermaatje Space Cowboy achter de draaitafels, drie goed in de broek zittende dansers en haar overtuigende zangkwaliteiten liet ze het publiek gillen en hun handen in de lucht gooien. Met het laatste nummer, Just Dance, werd zowaar flink meegezongen.

Na een korte pauze was het tijd voor de hoofdact, de Pussycat Dolls. Of eigenlijk hadden ze de band beter Nicole Scherzinger & Four Interchangeable Women kunnen noemen. De van oorsprong Hawaiiaanse zangeres werd, nóg erger dan Beyoncé destijds bij Destiny's Child, gepresenteerd als het middelpunt van de groep, waarbij de andere dolls slechts hier en daar een woordje mee mochten zingen. Het overgrote deel van de backing vocals stond op band en was bovendien ingezongen door Nicole. Dat was overigens niet het enige dat op band stond; er waren slechts twee muzikanten, die alleen voor de vorm hier en daar wat meedrumden.

De set van de Pussycat Dolls werd daardoor dus eigenlijk meer De Grote Nicole Scherzinger-show.

De vier overige (en bijna inwisselbare) bandleden fungeerden dus vooral als dansmariekes, waar het gedeelte van de show waarbij ieder lid een eigen nummertje mocht zingen weinig aan veranderde. Het mag gezegd worden: de overige bandleden dansten wel alsof hun leven er van af hing (dat was waarschijnlijk ook zo). Vooral de kortharige blondine, wiens naam me uiteraard niet is bijgebleven, maakte indruk.

Er was wel ruimte voor publieksparticipatie. Tijdens het nummer I Hate This Part Right Here gaf leadzangeres Nicole het publiek zowaar de gelegenheid om het refrein te zingen. Verder kwamen tijdens het nummer Bottle Pop vier vooraf geselecteerde fans op het podium om een dansje te wagen. Uiteindelijk won de hard met zijn billen schuddende jongen een pretpakket met Pussycat Dolls-merchandise, waarna de groep fans vriendelijk maar dringend werd verzocht om het podium te verlaten.

De kans is groot dat mensen zich over een paar jaar deze show niet zullen herinneren als 'dat spectaculaire Pussycat Dolls concert', maar eerder als 'de keer dat ik Lady GaGa live zag, vlak voordat ze doorbrak als megaster'. Tegen die tijd staat Nicole Scherzinger waarschijnlijk huishoudeijke producten te verkopen in een thuiswinkel-tv-programma.

Kijk en vergelijk!

MartijnT

Just Dance (niet van gisterenavond) van Lady GaGa:


When I Grow Up (ook niet van gisterenavond) van de Pussycat Dolls: