Het concept is geweldig: volg enkele homoseksuele moslims tijdens belangrijke momenten in hun leven of blik met ze hierop terug. Regisseur Parvez Sharma heeft bewonderenswaardig werk verricht door een tiental homoseksuele moslims te vinden (mannen én vrouwen) en die langdurig te volgen, maar dat maakt nog geen goede documentaire.
 

Sterker nog, de gekozen vorm maakt de documentaire langdradig en lang niet zo boeiend als deze had kunnen zijn. Veel van de gefilmden komen in vergelijkbare situaties terecht en het had mooi geweest als deze in de film op elkaar aan zouden sluiten. Bijvoorbeeld waar twee jongens die worstelen met hun geaardheid allebei het gesprek aangaan met een imam. In de film zitten er zo’n veertig minuten tussen deze twee scènes waardoor de film zichzelf onnodig gaat herhalen. Krachtiger zou het zijn geweest als deze scènes door elkaar heen gemonteerd waren. Nu is de film een aan elkaar geplakt geheel van zes kleine verhaaltjes.

Wat ook niet helpt is het camerawerk. Het is net alsof het zoomen recentelijk is uitgevonden, er zit geen scene zonder close-up in de docu. Vaak zinloos gecombineerd met blur. Dat is begrijpelijk om de mensen die anoniem wensen te blijven niet in beeld te brengen, maar wanneer het niet nodig is, laat het dan achterwege!

De persoonlijke verhalen zijn stuk voor stuk schokkend en interessant. Mooi is het om te zien hoe een moeder de vriendin van haar dochter ontmoet en dat twee jongens asiel vinden in Canada. Opluchting en pijn leven naast elkaar en dat wordt mooi weergegeven, jammer alleen dat de documentaire als geheel niet helemaal geslaagd is.