Harvey Milk staat bekend als de eerste openlijk homoseksueel die in de Verenigde Staten een functie heeft gekregen in het openbaar bestuur. En het leven van deze man is door Gus van Sant verfilmd.

Rode draad door de film is het opnemen van zijn memoires. Milk, gespeeld door Sean Penn, is op dat moment al een tijdje supervisor (een soort wethouder) in San Francisco en vermoed dat hij ooit vermoord zal gaan worden. Tegelijkertijd wordt het hele proces tot het worden van supervisor en zijn politiek daden gevolgd.

Vriendje uit de metro

Dit proces begint in New York, waar hij in een metrostation op de avond voor zijn verjaardag een jongen aanspreekt. Het blijkt te klikken en besluiten om samen verder te gaan. Uit onvrede over het leven besluiten ze om samen naar San Francisco te verhuizen. Daar komen ze terecht op Castro Street, waar Milk uiteindelijk samen met zijn partner een fotografiewinkel opent.

In de film valt op dat Gus van Sant een andere benadering voor homoseksualiteit heeft gekozen dan in veel andere films het geval is. In Milk wordt voornamelijk een portret gemaakt van de strijd en het activisme rondom Castro Street in de jaren '70 van de vorige eeuw. Het gaat om de strijdbaarheid en welke positieve gevolgen die kan hebben, zolang je uiteindelijk maar met meerderen bent en vooral doorzet. Vooral het doorzetten wordt bijna schrijnend.

Vooral doorgaan

Milk doet in totaal vier pogingen om verkozen te worden. Drie keer met de verkiezingen tot supervisor (die hij dus twee keer verliest) en nog een keer extra voor een zetel in de senaat (waar hij ook niet genoeg stemmen binnen trekt). Toch blijft hij strijdbaar en geeft hij niet op. Hij weet namelijk dat hij uiteindelijk genoeg mensen op de been kan krijgen om zijn zetel te winnen. Nu helpt het wel dat er een nieuwe indeling van de districten in San Francisco is geweest, waardoor hij in feite alleen maar de homowijk en de hippiewijk hoeft te overtuigen van zijn kunnen. Dit lukt en na jaren frustratie en proberen, wordt hij eindelijk die bestuurder die hij heeft willen worden.

Wat verder opvalt in de film is de liefde waarmee de homo's worden afgebeeld. Het doel van de film is deels om homoseksualiteit normaal te maken. Scènes van neukende mannen, of in ieder geval ranzig neukende mannen, zijn dan ook niet te vinden. Alle liefdesscènes zijn weer liefdevol en zonder platte seks. Hiermee wordt het beeld over de seksbelustheid van homo's enigszins ontkracht, wat weer goed is voor het imago van homo's in het algemeen.

Massale liefde

Milk is een film die aangeeft wat je kan doen, als je maar met zijn allen een punt maakt. Probeer een massa te creeëren en de grote massa zal uiteindelijk naar je luisteren. Tegelijkertijd wordt het standaardbeeld van de homo's ontkracht en gaat het weer om liefde. Het zijn geen mannen die seks willen hebben met mannen, maar mannen die verliefd worden op mannen. En dat maakt het grote verschil tussen deze film en de standaard homofilm.

Milk is nu te zien in het filmtheater en bioscoop en wordt eind mei/begin juni in Nederland uitgebracht op dvd.