Henk Ossendrijver zit op vrijdagavond rond een uurtje of half elf alleen achter de bar in café de Os. Voor hem staat een bakje pelpinda’s dat hij gedachteloos soldaat maakt. Na deze tour de force besluit Henk om voor de achttiende keer alle tafeltjes in zijn kleine bruine buurtkroeg netjes af te nemen. Als hij daar mee klaar is kijkt hij zijn zaak eens rond.

Het ziet er allemaal piekfijn maar ontzettend leeg uit.


Lynette Visser zit rond dezelfde tijd thuis met een vervelend gevoel. Zij had die middag vanuit haar functie als ambtenaar van de burgerlijke stand een huwelijk moeten voltrekken, ware het niet dat zij dit vanwege persoonlijke motivaties niet wilde. Het is niet dat ze mensen hun geluk niet gunt, maar een huwelijk tussen twee mensen van hetzelfde geslacht past nu eenmaal niet bij waar zij in het leven voor en achter staat.

Intussen zitten er twee mensen in café de Os. Ria en Kees komen er al jaren bijna dagelijks en ze houden wel van een neutje. Kees vraagt aan Henk of hij er een sigaartje bij mag roken. De waard zelf heeft er ook wel zin in en op deze troosteloze avond doen zij zichzelf een plezier. Ria sluit aan met een menthol sigaretje en samen kletsen ze wat over hoe zwaar het tegenwoordig is om je hoofd boven water te houden.

De deur gaat open, een voor hen volstrekt vreemd gezicht stapt de kroeg binnen. Henk schrikt er van, en dat is terecht…


Rond dat moment krijgt Lynette een telefoontje. Het is een journalist die vraagt of het waar is dat zij verzocht is om haar werk neer te leggen. Zij weet zelf van niks en geeft dit als eerlijk antwoord. De stem aan de andere kant van de lijn meldt dat haar collega die eerder op de dag haar plaats in heeft genomen tegen de aanwezige lokale pers over Lynette verklaarde: ”Als je niet van plan bent om te doen wat de wet van jou als ambtenaar verlangt, dan moet je maar op zoek naar een andere baan”.

Olympic Galipoli ziet de laatste hindernis en voelt de lichte druk die zijn berijder op hem uitoefent om de hindernis straks succesvol te nemen. Het paard weet al jaren niet beter of zo’n ding met van die balken is een ding waar je overheen springt. Maar ho eens even, dit is er geen met balken. Voor hem doemt een met bladeren overgroeide muur op waar een soort vuurspuwende draken naast staan. Galipoli twijfelt een nanoseconde, remt af en staat plots doodstil. Zijn ruiter wordt gelanceerd en vliegt blind de hindernis in.

Een officiële weigering…