Zonder bagage maar met een gezond opportunisme vervolgde hij zijn ‘vette trip’ door poortjes die in zijn oren toch echt piepten maar niemand die hem tegenhield, en goede gesprekken met een douane beambte die met hem flirtte maar dat wist Maarten niet helemaal zeker.

Hij was jong, hij was vrij en hij was vooral ook de hele wereld zoals hij hem nu kende goed zat.

De vorige avond had Pieter, de liefde van zijn leven en man van zijn dromen, na bijna drie jaar samen zijn een punt gezet achter hun relatie. Zijn uitleg bevatte een vrij indrukwekkende reeks van legitieme motivaties om te stoppen, maar wie gedumpt wordt en het niet aan had zien komen hoort slechts ‘het is uit’ en daarna niks meer. Maarten had een nacht niet geslapen vanwege het huilen en als een zombie wandelde hij nu door de tax free zone op zoek naar kaas. Hij moest heel veel kaas. Hij wist niet waarom maar GOD wat moest hij veel kaas hebben.

Het opstijgen voelde als bevrijding en alle vliegtuigfilms waren van een cinematografische schoonheid die zijn weerga niet kent.

Maar Maarten was nog steeds doodongelukkig. Net een halve dag vrijgezel tegen wil en dank en nu zat hij huilend in een vliegtuigstoel. De vrouw naast hem vroeg: ”Are you okay?” Hij begon te vertellen van niet, maar na zeventien minuten ratelwerk van zijn kant werd duidelijk dat ze geen Nederlands kon.

Hij had geslapen, hij had nog twee pillen geslikt en de landing deed geen pijn aan zijn oren. Een paar uur later zat Maarten in een bus op weg naar Cabarete, want daar gingen de surfdudes heen en die leken hem wel geil. Weer een uur later lag hij in een strandstoel te zonnen met een cocktail en paar kilo langzaam smeltende kaas. De laatste twee pillen werkten langzaam uit en hij besloot zijn telefoon maar eens aan te zetten om te zien of er nog berichten waren uit de bewoonde wereld.

En die had hij.

Een smsje van Pieter. “Lieverd, het spijt me. Ik was in de war en ik mis je nu al, was vanochtend bij je thuis maar je was er niet. Waar ben je en kan ik bij je langskomen om te praten?” Maarten besloot zijn exacte lokatie door te sms-en met het verzoek om inderdaad snel te komen praten waarna hij zijn telefoon de zee in smeet.

En voor het eerst sinds het uit was moest hij vreselijk lachen…