Het begon er al mee dat onze grandioze benedenburen (Eef en Paul, nog bedankt voor jullie goede zorgen!) het briefje hadden opgeraapt en weggestopt onder het motto: ‘Dát krijgen de jongens niet te zien’. ’s Avonds echter, waarschijnlijk onder invloed van het Acht uur journaal, veranderden ze van gedachten en kwamen ze het epistel brengen. Gelukkig stond de Chablis al koud, zodat het toch nog een vrolijke boel werd.

Dat veranderde toen we de volgende dag van weer een andere buurman een mailtje kregen over de verzenders van het briefje. Het waren er drie. Hij had ze voor de deur aangetroffen en eentje had een schroevendraaier in zijn hand. Nou krijg je in de Bijlmer en in Geuzenveld met zo’n stuk gereedschap prima de voordeur open van het soort sociaal woongebeuren waarin gelukzoekend Afrika is opgeborgen. Met die halletjes vol vuilnis en winkelwagentjes waar breezersletjes zich voor een wodkaatje redbull laten gebruiken. Eberhard van der Laan is er nu op losgelaten, maar recent onderzoek heeft al aangetoond dat het in de prachtwijken gestoken geld net zo goed in de gracht geflikkerd had kunnen worden.

Om een lang verhaal kort te maken: een massieve voordeur met koperbeslag in de Concertgebouwbuurt wijkt niet voor een gejatte schroevendraaier van de Gamma.

Gefrustreerd richtten de heren het ding dus maar op de buurman, lengte: 1m60. Lekker stoer dus. Die kreeg verder te verstaan dat hij op moest rotten, maar toen hij dat niet deed rotten de helden zelf maar op. De buurman bleef, als ik zijn verhaal mag geloven, doodleuk op het bordes staan en sloeg het signalement van onze kansjongeren op in zijn hoofd. En ja hoor: de omschrijving verried een mediterrane afkomst. Licht getint, opgeschoren zwart haar en een korte donkere jas met een nepbontje rond de capuchon. Alleen de scooter ontbrak.

Maar daar had het drietal wat op gevonden. Want ’s avonds bleek van weer een ander stel (we wonen in een blok van drie huizen) de bakfiets gestolen te zijn en de volgende dag hun auto. Hadden ze toch nog vervoer op weg naar het buurthuis, onze geitenmelkdrinkers.

Een paar dingen snap ik niet.

Blijkbaar wisten de mocro’s in kwestie waar we wonen. Waarom ons dan niet opgewacht en met die schroevendraaier bewerkt? Het effect is groter en je laat tenminste de rest van de buurt met rust. En over die schroevendraaier gesproken: daarmee krijg je met gemak het dak van onze cabrio aan flarden. En als je het leed wilt vergroten neem je de daken van de overige cabrio’s in de straat meteen even mee. Gaat in één moeite door. Daar komt nog bij dat onze Audi by far de goedkoopste auto in het rijtje is: de waarde ervan staat in geen verhouding tot de prijzen van de Jaguars, Maserati’s en Aston Martins die zo her der staan geparkeerd. Succes verzekerd dus, met die schroevendraaier.

Maar nee, niets van dit alles. In plaats daarvan krijgen we een A4tje van printerpapier in de bus. Met in het handschrift en met de spelfouten van een kind van vijf een waarschuwinkje waar onze ogen niet eens van gaan knipperen. Op de achterkant staat trouwens Philippe’s achternaam verkeerd gespeld. Amateurs. En de enige auto die ze konden jatten was een oude Volkwagen Golf. De Jaguars kregen ze blijkbaar niet open.

Norbert Splint
Lees ook:
» Norbert | Händel forever! (27) reacties
» Norbert | Zielig (18) reacties
» Norbert | Het museumtripje (36) reacties