Opgericht door Jonkheer Floris Michels van Kessenich wiens vader van mening was dat ‘homofilie in onze kringen niet voorkomt’ was de DEC aanvankelijk een elitair clubje van Leidse studenten. De heren besloten op zeker moment eens per week te gaan eten in een Amsterdams restaurant, al was het maar om elkaar ‘als gelijkgestemden te ontmoeten’. Zo besmuikt werd er toen dus gesproken aan de Leidse Alma Mater, waar men blijkbaar alleen aan de Minerva-geur kon ontsnappen door naar Amsterdam te vluchten.

Al snel verplaatste het gezelschap zich van het restaurant naar de kroeg. Dit werd het begin van een maandelijkse borrel in Amsterdam die dertig jaar later nog steeds met groot succes plaatsvindt. Uiteraard op de donderdag. Gegeten wordt er tussen de bedrijven door. De nadruk ligt op de gezelligheid met als motto: ‘…je ziet elkaar weer eens.’ De borrellocatie wisselt zo nu en dan, maar het enthousiasme van de deelnemers blijft onverminderd groot.

Vooral de zomerborrels zijn zó populair dat de deelnemers af en toe over het terrashek dreigen te vallen, regelrecht de gracht in.

Naast het maandelijkse samenzijn op de donderdagavond wordt jaarlijks een aantal vaste activiteiten georganiseerd. Zoals een autorally in juni, een barbecue in augustus, een Kerstdiner in december en een Nieuwjaarsborrel in januari. Elitair is de DEC allang niet meer. Toen de rally dit jaar bleek te worden verreden op Pinksterzondag ontstonden er bij diverse leden bezwaren omdat die dag elders in het land het vijftigjarig artiestenjubileum werd gevierd van Anneke Grönloh.

Maar een dwarsdoorsnede van de homogemeenschap is de DEC nou ook weer niet. De meerderheid is afgestudeerd aan een universiteit of HBO-instelling en het gehalte twee- of driedubbele achternamen is hoog. De kans is groot dat je op de borrel een burgemeester of wethouder tegen het lijf loopt en ook de ‘medische stand’ is behoorlijk vertegenwoordigd.

Er lopen flink wat ‘tweedekansers’ rond: homomannen met een heteroverleden, compleet met ex-vrouw en kinderen.

Ook, of liever juist voor jongens en mannen die het opnieuw willen proberen vervult de DEC een emancipatoire rol. Niet iedereen die zijn gezin achterlaat houdt van de platvloersheid van de Reguliersdwarsstraat of het ranzige van het Warmoesstraatgebied. Om nog maar te zwijgen van de trieste avonden alleen op een barkruk aan de tap van Café ‘Gewoon Anders’ in Meppel. Voor homo’s die laat hun coming out beleven is de DEC-borrel een zachte landing.

Iets dergelijks geldt voor jonge jongens van wie de familie generaties lang zonen voortbrengt om die tot minister, rechter of directeur van Shell op te kweken. Met als uiteindelijk doel dat ook hún zonen weer een toga of maatpak aan kunnen trekken. Wie uit zo’n omgeving komt ervaart het vaak als een verademing om te ontdekken dat veel homo’s er anders uitzien dan Gordon of Paul de Leeuw.

Borrelen bij de DEC is dus voor jonge, maar ook voor wat oudere heren, een aangename kennismaking met het homoleven. En dat al dertig jaar. Proost!

Norbert Splint

www.donderdagavondeetclub.nl