‘Mensen hebben zichzelf niet gemaakt’ en ‘het innerlijk is het belangrijkst’ – wie is er niet mee opgegroeid? En terecht, laten we allen deze wijsheden onderschrijven en ernaar leven! Mij geeft dat energie en het gevoel dat ik op de juiste manier met mensen omga. Ik reken hen niet af op hun fysieke verschijning; of men nu stinkt, wasemt, paars of tenger is.

Toch, wanneer het aankomt op fysieke aantrekkingskracht, lijken deze geprezen kerngedachten volstrekt alle kracht te verliezen.

Op straat, bij de fitness en bij het sporadisch uitgaan: mijn aandacht gaat onvervalst naar lange jongens, naar jongemannen met sterke armen en naar mooie verschijningen met een stoere motoriek. Ik voel dat ik alert ben voor hen en dat ik de behoefte heb mijn ogen zo lang mogelijk met hen te verwennen. Ik geniet van hun aanblik en bij oogcontact stijgt het energiepeil in mijn lijf.

Zijn het nu de lichaamseigenschappen, mijn DNA-coderingen in mij die zorgen voor mijn voorkeur? Ik krijg sterk het vermoeden dat mijn liefde voor dergelijk moois niets met verstand en rede te maken heeft. Ik ben regelmatig aangesproken op mijn oppervlakkigheid hierin, wat ik doorgaans interpreteerde als een verwijt maar tegelijkertijd niets veranderde aan mijn voorkeur.

Soms voel ik me ongemakkelijk dat ik zo makkelijk beïnvloedbaar ben door eigenschappen als natuurlijke lichaamsgeur, beharing en gezichtsvormen. Ik heb het gevoel dat ik, en velen met mij, mensen qua aantrekkelijkheid ‘afreken’ op hun onveranderbare fysiek.

In trainingen over ‘feedback geven’ onderstreep ik immers altijd overtuigd dat constructieve feedback enkel over veranderbaar gedrag mag gaan, omdat je daarover een mening mag hebben. Aan het onveranderbare kan niemand iets doen, dus daar je mening over ventileren (of misschien zelfs hebben) kan enkel relaties beschadigen.

Menig lezer van mijn columns heeft vermoedelijk door hoe mijn gedachten worden gevoed door behoefte aan begrip, samenhang en controle. Ik rijt mezelf onhandig uiteen door enerzijds bewust actief iedereen als gelijke te (willen) behandelen en me anderzijds te verschuilen achter mijn biologische impulsen wanneer het aankomt op aantrekkingskracht.

Wellicht moet ik er gewoon aan toegeven: ik vind mezelf hierin onredelijk, maar ja … Als het gaat om aantrekking reken ik mensen af op hun verschijning.