Ongeveer zeven weken lang hebben ze nagenoeg dagelijks op msn en skype hun levens uitgewisseld middels briljante volzinnen als: ”Hoestie?” “Lekker!” en “Dikke kater man.” Een diepzinnige basis is gelegd voor een op voorhand al buitengewoon succesvolle afspraak om eens een keer wat te gaan drinken. Mick is gespannen.

De eerste keer daten via internet, in een stad die hij niet kent met een jongen die geen cam maar wel zes vakantiefoto’s uit Alanya bleek te hebben en nu weet hij niet meer zo goed waar het centraal station is. Een lichte paniek maakt zich meester van zijn vrij instabiele onderstel waarmee hij nu over de Zeedijk waggelt. Weinig eten vanwege zenuwen en wel aan de drank gaan blijkt een moeizame combinatie.

Maar wat wil je? Hij heeft zeven weken lang met deze jongen geleefd.

Hij stond op met de gedachte om hem nog even een berichtje te sturen en was vaak blij verrast met de constatering dat hij er zelf al eentje had ontvangen. Mick wilde weten hoe hij zijn tentamens gemaakt had en vertelde honderduit over zijn stapavonturen met zijn favoriete drie breezersletten in een plaatselijke discotheek. Hij had er mee gelachen en rare telefoongesprekken mee gevoerd. Soms hadden ze ’s nachts sexy smsjes uitgewisseld en Mick was soms best opgewonden geraakt van bepaalde gedachten.

Zijn broekzak trilt en het smsje van zijn date luidt: ”Sta bij de AKO”. Wat best een cryptische zin is als je lichtelijk de weg kwijt bent. Gelukkig doemt ineens het vrolijk opgebroken aangezicht van Amsterdam CS op en kan Mick in elk geval de juiste richting op sjokken. Een keer vragen aan een voorbijganger en de boekwinkel aan de Zuidzijde van het station is gevonden.

“Jij bent Mick” zegt een bekende stem die blijkt te komen uit een iets te zware jongen met twee grote putten in zijn voorhoofd.

Mick denkt er even over na om alles te ontkennen, maar dat lijkt nogal ongeloofwaardig. En dus kiest Mick voor een lange stilte waarin hij de gestalte voor hem in zich opneemt. Hij is rossiger, ouder, dikker en meer behept met een ranzige uitstraling dan het virtuele ideaalbeeld wat over hem is ontstaan.

“Jij bent Mick toch?” vraagt de jongen nog een keer. “Ja”, zegt Mick… “En jij bent best lang geleden naar Alanya geweest hè?” Om vervolgens de gehele inhoud van zijn maag voor hem op de grond te deponeren. Alle zenuwen stromen uit hem en liggen nu als een plas zuur wodka resultaat tussen hen tweetjes in.

”Ik denk dat ik maar naar huis ga.” zegt Mick en wandelt zonder een antwoord af te wachten naar spoor 7b, hij heeft geluk, zijn trein gaat zo. Als hij goed en wel zit trilt zijn telefoon nog een keer. “Gaat het?!” Staat er. Mick smst voor de laatste keer terug: ”Nu wel”.

Lees ook:
» Robbert Jan | Feestfucken (60) reacties
» Robbert Jan | Het ligt niet aan jou (34) reacties
» Robbert Jan | Een officiële weigering (23) reacties
» Robbert Jan | PORNO! (38) reacties
» Robbert Jan | “Krijg de bekering!” (25) reacties