Ouders die zogenaamd het beste met hun kinderen voor hadden wisten de megaster heel wat geld uit de zakken te kloppen. Eerst je kind bevriend laten worden met de superster en op Neverland laten slapen, en daarna zogenaamd heel verontwaardigd zijn. De verhalen over vader Jackson die de kleine Michael en zijn broers desnoods het podium opsloeg als kind, waren toen al lang bekend. De verminkingen door artsen waren duidelijk zichtbaar.

Wereldwijd zijn vele gossipbladen volgeschreven met verhalen over het vreemde gedrag van Wacko Jacko.

Tegelijkertijd was deze verknipte persoon briljant als het om zijn muzikale talenten ging. En die talenten zou hij nog één keer laten zien in Londen. Door geldtekort gedreven zou hij nog één keer met een echte Michael Jackson-show komen, waarin hij zou schitteren en de wereld zou laten weten dat hij nog steeds de titel King of Pop waard was.

Zijn laatste show werd echter een geheel andere. In Los Angeles werd in het Staples Stadion een uitvaart georganiseerd waar ik samen met vrienden naar heb zitten kijken. We waren op vakantie in Torremolinos, en in één van de appartementen zaten we aan de buis gekluisterd. Het was net een scène uit Queer as Folk. Daar zitten homo’s gezamenlijk te kijken naar de uitvaart van Lady Di zich afvragend aan welke kant van de kist haar hoofd nou toch ligt. Wij zaten te wachten op een show die een mooi eerbetoon aan Michael had moeten worden.

Maar de hele bijeenkomst was één grote aanfluiting.

Diana Ross was niet eens aanwezig, maar had een briefje gestuurd dat werd voorgelezen. De speeches waren veel te lang en draaiden vaak meer om de personen die spraken, dan om de overledene. De uitvoering vanWe are the World was een zooitje in plaats van een ode. De bloemen waren uitgekozen met de grootste Amerikaanse wansmaak. De kist lag op een brancard die niet eens was afgedekt, waardoor het onderstel en de wieltjes gewoon zichtbaar waren. Steeds had ik het idee dat het stoffelijk overschot ook helemaal niet in die kist lag. Later bleek dat Michael’s hersenen nog bij de patholoog anatoom lagen. De familie zat op de eerste rij, maar ik geloofde niets van de emotie die ze veinsden.

Tot slot werd Michael’s dochtertje zo ongeveer gedwongen op het podium nog iets te zeggen. Ze sprak lief over haar vader, maar de setting was walgelijk. De volgende dag schreven de kranten over een ontroerende uitvaart en ik vroeg me af waar de journalisten naar hadden zitten kijken. Ik moest terugdenken aan de uitvaart van André Hazes in de Arena. Hoeveel mooier en intenser was dat. Sommigen in Nederland vonden het wat over de top. Ik vond het een gepast eerbetoon. Dat had ik Michael ook gegund.
Lees ook:
» Frits | Beste Roze Zaterdag ooit! (0) reacties
» Frits | Eurovisie Songfestival (6) reacties
» Frits | Roze zaterdag Den Haag (6) reacties
» Frits | Melk, de witte motor (7) reacties
» Frits | Slecht grondpersoneel (44) reacties