Tijdens de aidsepidemie in de jaren tachtig was hij een van de 'homodokters' in Amsterdam. Later blikte hij terug op die tijd en noemde het zijn tropenjaren. Zijn praktijk liep over met tientallen doodzieke mannen. Ook veel vrienden uit zijn eigen kring raakten besmet. In slechte tijden kreeg hij per week drie euthanasieverzoeken, van jongens onder de dertig.

Euthanasie
"Hij kon het niet zomaar van zich af laten glijden," zegt oud-collega en vriendin Jeanette Kok. "In dat opzicht was het een ouderwetse dorpsdokter." Maar op andere vlakken was Stokman juist heel populair. Aidsconsulenten verwezen terminale patiënten naar hem als hun eigen huisarts afwijzend tegenover euthanasie stond. Maar dat wilde hij al snel niet meer. Hij vond dat hij patiënten niet goed kon begeleiden als hij ze maar een maand kende.

Dapper

Tot op het laatste moment weigerde hij zo veel mogelijk pijnbestrijding. Hij wilde helder blijven, nog met zo veel mogelijk mensen praten en afscheid nemen. Zijn broer Frans kwam een paar dagen voor hij stierf nog even bij hem liggen, net als vroeger toen ze samen als student op een kamer sliepen.

Hij stelde hem, en vele andere laatste bezoekers gerust. Hij troostte de bezoeker meer dan andersom, waarschijnlijk omdat hij zoveel anderen begeleid had op hun sterfbed.

Theo Stokman is 70 jaar geworden.

Bron: Parool.nl