Vanuit mezelf gezien lijkt me dat weinig problematisch. Als je zo jong bent en je ziet er ook nog prima uit, dan is dat vriendje een kwestie van tijd en hoef je niet te wanhopen. Maar dat doet hij dus wel, hardop, slachtofferspelend en tegen iedereen die het maar wil horen. Hij kweelt regelmatig dat hij vast wel over zal blijven en vindt het feit dat hij nog niet heeft samengewoond - of überhaupt langer dan een maand wat met iemand gehad heeft - exemplarisch voor de situatie waar hij in zit en nooit meer uit zal komen… "Ik blijf mijn leven lang alleen…" schreef hij pas nog op zijn weblog.

En hij is niet de enige.

Steeds vaker valt het mij op dat ik relatief jonge homo’s hoor weeklagen over de aanstormende vereenzaming. Alsof ze bejaarden zijn waarvan de familie nooit meer langskomt of misdadigers die eenzame opsluiting hebben gekregen. En ik, dames en heren, vind dat premature aandacht trekkerige bull crap. Ik ken mensen die op hun veertigste, wat zeg ik, op hun vijftigste alsnog de ware wisten te vinden. Dus fuck dat voorschot op eeuwige eenzaamheid en vertrouw eens op de mooie spelingen van het lot.

Een vriendin van mij werd achtenveertig en had al meer dan twintig jaar geen relatie meer gehad. Dapper betrad zij een website voor mensen op zoek naar gezelligheid en nog voor haar vijftigste woonde ze samen met een leuke man. Haar buurvrouw van dik in de vijftig kreeg hier zoveel hoop door dat ze hetzelfde deed en ook zij wist via internet alsnog haar eerste huwelijk op vijfenvijftig jarige leeftijd met een jawoord te bezegelen.

Ik noem graag dit soort voorbeelden om een beetje realiteitszin te kweken bij de jonge dramahomo die op zijn twintigste al door een diep eenzaam dal gaat. Ik ben zelf drieëndertig en heb nog nooit samengewoond. En ja, ik vraag mij ook weleens af of het nog gaat gebeuren en wordt gek van kennissen met de beste bedoelingen die het lef hebben om hun medelijden om te zetten in het tenenkrommende advies: "Anders neem je toch een hond?"

Maar ik zie de toekomst zonnig in.

Want ergens op de wereld loopt hij rond, die jongen met dat engelengeduld die ook gek is op uitslapen en nachtbraken. Die lacht om mijn grapjes en houdt van mijn wokschotels. Hij snapt waarom ik soms bang ben voor het leven en dan houdt hij me vast net zoals ik hem vast zal houden in tijden van volstrekt menselijke onzekerheid.

Lieve homo van twintig die nog nooit lief heeft gehad: het gaat allemaal vanzelf op je pad komen, mits je maar niet klaagt, wanhoopt en mekkert. Want laten we wel wezen, dat gedrag is zo verdomde onaantrekkelijk dat het je kans op geluk alleen maar kleiner maakt. En voor je het weet sta je in een kennel en denk je bij jezelf: "Neem ik een poedel of een border collie?"