Zomaar een stukje uit de New York Times van de afgelopen week naar aanleiding van het verwerpen van een voorstel in de Senaat van New York om het huwelijk open te stellen voor paren van het gelijke geslacht. Het debat heeft hier geleid tot veel emotionele discussies. Commentaren in progressieve kanten leggen veel links naar andere gelijkheidsstrijden. Onbegrip over Afro-Amerikaanse Senaatsleden die tegenstemmen. Moeten zij niet als geen ander weten hoe is het om niet te mogen trouwen, alleen maar om wie je bent? Joodse Senaatsleden die voorstemmen omdat discriminatie hen herinnert aan de gruwelijkheden waar hun voorouders tijdens de Tweede Wereldoorlog mee werden geconfronteerd.

En toch wordt de wetgeving verworpen door een conservatieve meerderheid van Senaatsleden. Na recente ontwikkelingen die de mogelijkheid voor paren van het gelijke geslacht om te trouwen in Californië onmogelijk maakte, is dit een grote nederlaag voor de Amerikaanse homobeweging. Terwijl gedacht werd dat er voldoende support zou zijn, bleek er op het laatste moment toch geen politieke meerderheid te bestaan. In de naastgelegen staat New Jersey doen zich op hetzelfde moment wel gunstige ontwikkelingen voor die kunnen leiden tot openstelling van het huwelijk.

Terwijl al deze ontwikkelingen zich voordoen zijn wij met een groep activisten uit de hele wereld aanwezig bij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.

We proberen hier samen met verschillende staten en organisaties aandacht te krijgen voor de meest ernstige mensenrechtenschendingen waarmee homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgender te maken hebben. We focussen dus bijvoorbeeld op wetgeving die homoseksualiteit criminaliseert, of doodstraf en moord toepast op leden van de gemeenschap. Je zou denken dat alle landen hier uitgesproken tegen zijn. Maar net als conservatieve krachten in New York organiseren ook op het wereldtoneel conservatieve krachten zich steeds beter.

Veel van deze conservatieve krachten worden vanuit religieuze motieven gevoed. Schokkend is een recent Amerikaans rapport dat beschrijft hoe rechtse christelijke evangelische groepen uit Amerika campagnes ondersteunen in Afrikaanse landen die homohaat aanwakkeren. Binnen de VN zijn deze groepen ook erg actief. Ze informeren conservatieve maar wat graag over hoe ze het beste ervoor kunnen zorgen dat homorechten onbesproken blijven binnen de VN. Het zijn waarschijnlijk dezelfde soort krachten die actief tegen openstelling van het huwelijk in New York hebben gelobbyd.

Het is belangrijk dat we zichtbaar maken wat het resultaat is van het werk van deze groepen.

In landen waar homoseksualiteit al gecriminaliseerd is zorgt hun werk vaak voor een verharding van het sociale klimaat ten opzichte van HLBT’s, wat de homogemeenschap verder in gevaar brengt. Hier besteden we tijdens de bijeenkomst bij de VN dan ook uitgebreid aandacht aan.

Maar we moeten er voor waken ons niet te laten verleiden door anti-religieuze retoriek. We zijn niet anti-religieus. Een groot gedeelte van onze achterban is zelf religieus, daarnaast valt uit een mensenrechtenperspectief niet te beargumenteren dat je ‘tegen religie bent’. Voor mij is dat net zoiets als tegen alle witte mensen zijn omdat er een paar witte mensen zijn die homo’s niet aardig vinden. Maar wel: kritisch waar nodig en dialoog waar mogelijk.

Zie hier het rapport van de Political Research Associates inzake de rol van religieuze groepen uit de VS.