Ik denk dat veel mensen dit voorval zouden zien als een afgang voor deze mevrouw, misschien zelfs wel als gezichtsverlies. Zij zélf zou overvallen kunnen zijn door een gevoel van schaamte en falen. Ze zou schichtig om zich heen hebben kunnen kijken om te zien wie haar hebben zien vallen. Bovendien had ze alle oogcontact kunnen vermijden met mensen die nu vast op haar neerkeken. Daarom verwachtte ik ingetogenheid, stilte en afstand van de vrouw.

Gelukkig was mijn verwachting volledig verkeerd: de twee jongens schoten haar vriendelijk te hulp, de vrouw grapte vrolijk ‘jongens, ik ben voor jullie gevallen, geloof ik’ en de drie wisselden hartelijke woorden uit. Toen ik vijf minuten later uitstapte droegen ze alledrie nog een aanstekelijke glimlach.

Het was een eenvoudige, alledaagse gebeurtenis, maar ik vond het heerlijk om te zien. Zéker omdat ik uit eerdere ervaringen verwachtte dat de vrouw eerder de trambestuurder zou vervloeken dan dat ze zich positief zou richten op zelfspot en haar medemens – de salontafel heeft het immers ook altijd gedaan als ik er mijn kleine teen tegenaan stoot.

Deze vrouw deed dát duidelijk niet. Prachtig!

Wat is het toch genieten om iemand zo positief met eigen onhandigheden te zien omgaan. Ik huldig haar omdat ze drie dingen nadrukkelijk niet deed: haar onhandigheid ontkennen, omstandigheden beschuldigen en zich laten tegenhouden door mogelijke gêne. In plaats daarvan omarmde ze haar klungeligheid juist en maakte ze (mede daarom) leuk contact met haar medemens.

Misschien herken je je wel in mijn onhandigheden: ik verspreek me, kan onmogelijk vage antwoorden geven op concrete vragen, versta soms mensen na drie keer herhalen nog steeds niet en bezeer ik mezelf regelmatig zichtbaar tijdens het fitnessen. Nog steeds zie ik mezelf en anderen vaak wat verrast en overmand door schaamte voor iets onhandigs of een gemaakte fout.

Maar gelukkig hoef je jezelf helemaal niet te ontrekken van je omgeving of jezelf klein te maken. Sterker nog, het is juist een uitgelezen mogelijkheid om contact te maken en er positief mee om te springen!

Want wat is er nou plezieriger: jezelf klein maken uit schaamte of even lachen en geholpen worden? Ik ben er van overtuigd dat als je zo fijn kunt omspringen met je onhandigheden als deze dame, dat onkunde en onhandigheid juist een verbindende factor is met je medemens.

Ze heeft mij energie gegeven en komend jaar maak ik me haar gedrag eigen. Wie doet er mee?