Hun gesprek ging verder. Ze vermaakten elkaar met verhalen over dom gedrag van vrienden tijdens uitgaan, over eenvoudig werk dat anderen deden en over wat mensen om hen heen zoal fout doen.

Gek genoeg leek het niet op klagen, de jongens hadden er zelfs lol om. Toch was bijna iedere zin doorspekt met veroordeling – zeker omdat ze zichzelf volledig buiten schot lieten.

Mijn eerste gedachten over hen waren zuiver hypocriet: wat laag dat jullie anderen zo neerhalen en veroordelen; leuk om anderen neer te drukken, hoor, ben je nu gelukkiger? Ik had blijkbaar de behoefte om ook te oordelen. Toen ik me op deze gedachte betrapte, glimlachte ik; ik was geen haar beter.

Tegelijk vulde jaloezie mij, want ik relativeer en nuanceer bij het leven. De vier oordeelden zonder onderbouwing en iedereen kreeg er van langs: de staat, mensen in functie en zelfs hun eigen vrienden.

En geen van de vier die het in perspectief zag, niemand die het slechts als hun mening zag. Alles wat ze zeiden was niets minder dan absolute waarheid.

Ik hoorde in mijn herinnering een kinderstemmetje roepen “wat je zegt ben je zelf” – wat ik vrijelijk vertaalde ik naar: wat je vindt vertelt me meer over wie jij bent dan hetgeen waarover je een oordeel vormt. Toch wist ik niet wat dit principe over de jongens zei zonder daar zelfs weer een oordeel over te vormen.

Ter afleiding sloeg ik een gratis krantje open en las de vele kritieken op binnenlandse en buitenlandse ontwikkelingen. Ik bladerde door en kwam uit bij de reactierubriek: “mensen moeten niet denken dat ...”, “mevrouw Barnsteen uit Ommen ziet het helemaal verkeerd” en “het is ronduit achterlijk geregeld bij ...”

Men corrigeert en veroordeelt elkaar bij het leven. Misschien wereldverbeterend en daarom nobel bedoeld, misschien neerbuigend en zelfverheerlijkend bedoeld. Wie zal het weten.

Maar ja, als zoveel mensen zich zo oordelend gedragen, zegt dat dan niet dat ik iets fout doe? Maakt relativeren de wereld niet onnodig ingewikkeld en nietszeggend tegelijkertijd?

Want wat zal de meerderheid van onze medemens in een zalig vereenvoudigde wereld leven, waar anderen domme losers zijn en zijzelf alles beter begrijpen!

Laurens