Het artikel over winnares Sieneke is nu hier te lezen.

Kop of Munt? Dat is de vraag... Die meneer van de Tros had nog zo gezegd tegen vader A. (geen familie van Samir) "Dat gaat niet gebeuren, de jury maakt er gelijkspel van en dan beslist het publiek." En zelfs al zou dat scenario mislopen, dan NOG had onze vader zelf zo zijn favorieten. Er kon niks misgaan.

De uitzending begon, Yolanthe las vol overtuiging de karrevracht aan superlatieven voor van de autocue, die sprak van spanning die schijnbaar in de studio vanaf het begin al om te snijden was. Bij ons in de persruimte wachtten wij vooral vol spanning op een werkende koffieautomaat, stroom, hapjes en liefst veel alcohol. Die laatste twee zijn nooit gekomen.

En toen dus, vijf keer hetzelfde lied en steeds weer net een ander arrangement. Sieneke startte met oerhollandse draaiorgelarij en een ritme waar je moeiteloos een klompendansje op kon doen. Marianne Weber werd naar eigen zeggen in haar hart geraakt door de stem van Sieneke, wij belden vast een ambulance voor de zekerheid. Daarna kwam Vinzzent die zijn eigen vocale onmacht terecht aanvulde met een ongetwijfeld prijzig maar zeer ervaren achtergrondkoor, vooral zij klonken als een klok.

Loekz volgde met een vette variant, Arabische klanken moesten hun versie internationale allure geven en Johnny Logan trapte er in. Maar de styling was er een van de costumiere van alle Studio 100 producties die op drie peppillen een nachtje trippend heeft doorgehaald. Kleuterpop waar Ralf Mackenbach een volwassen artiest bij lijkt. Hierna volgde een onfortuinlijke soundbyte van Albert West die beweerde dat zijn hand in de volgende zangeres zou zitten (spreekwoorden zijn ook lastig!) Zijn protegé, Peggy Mays zong een beduidend langzamere versie van het lied en maakte hiermee ruimte voor enkele uithalen waardoor het net gerepareerde koffiezetapparaat spontaan weer kapotging.

Tot slot had Corry Konings in haar vakantiehuisje wat Spaanse gitaren horen klinken en voila, daar was het zomerse arrangement van de vijfde kandidate Marlous geboren. Deze vlotte versie had met een andere zangeres zeker kans gemaakt maar de geknepen heliumstem met vet accent van Marlous maakte er een kassameisje goes Marbella versie van. Houdoe dus.

En toen moest er een beslissing komen. Geheel volgens afspraak stemde de jury verdeeld zodat er twee acts uit zouden komen en dan … ja dan beslist het publiek. Tot zover volgde de avond prima het draaiboek en kom Yolanthe de spanning lekker opvoeren, wordt het Sieneke of Loekz? Maar tot grote schrik van de man die in een voorinterviewtje nog zei:”Ik hoop dat het Nederlandse Publiek de heilige geest krijgt”, stemde datzelfde publiek voor Vinzzent.

En toen stond ie daar ineens, 72 jaar en door de wol geverfd, maar deze situatie had hij nooit verwacht, nooit gewenst en nooit gewild. Vader Abraham werd ineens gewoon Pierre Kartner, een man die achter de schermen zijn eigen ding doet. Iemand die dit soort beslissingen niet wil nemen. Yolanthe paste lichte druk toe, Frau Weber stortte langzaam in, Pierre Kartner mocht niet letterlijk een muntje werpen dus gooide hij er eentje op in zijn hoofd. Het kwartje viel laat, maar hij zag hem liggen.

En hij keek naar die meneer van de Tros die onmiddellijk wegkeek, want het kon niet misgaan. En toen keek hij in twee prachtige wanhopige ogen van Yolanthe en dus zei hij maar gewoon: Sieneke…

Robbert Jan Proos