Mannen hebben testosteronhormonen en worden erdoor geleid: meer agressie, snellere seks. Het is goed, je hiervan bewust te zijn. Als je een meer vrouwelijke vriend hebt, of je bent zelf zo, dan zal je samen ook minder snel een mannenmentaliteit opbouwen in je relatie. Maar vergeet niet; je blijft een man met alle eigenschappen van dien.

En twee mannen samen versterken die eigenschappen.

Loek hierover: “Het werkte niet, doordat we elkaar gevangen hielden in onze manier van doen’’. Loek (39) is slank van postuur, rationeel, nogal in zijn ‘hoofd‘ zittend. Hij verbrak zijn (samenwoon)relatie van negen jaar vanwege hun mannencultuur. “ Nu het uit is, zie ik dat veel scherper. Tijdens mijn relatie, zag ik dat niet, ik zag alleen zijn fouten in huis. Hij ruimde op niet op. Hij haalde geen eten. Hij bleef soms een nacht weg“.

Ik beaamde dat deze manier van doen heel mannelijk was. Ik zei hem ook, dat zijn manier van kijken ook mannelijk is: dingen die misgaan, eerst aan de ander toeschrijven.

Immers, fouten aan jezelf toeschrijven, geeft gevoelens van onzekerheid; en vereist dat je dingen anders gaat doen. Dat soort gevoelens is mannen niet welkom. Onzekerheid is niet mannelijk. Het past mannen om zelfvertrouwen uit te stralen; carrière te maken; geen woorden maar daden. Bij misstappen: niet janken. Niet ‘erover praten’, gewoon zaken oplossen. Hup; in de actie; niet teveel ‘voelen’; en vooral geen angst. In de voetbalwereld heet het: niet lullen, maar ballen.

‘Werk gaat voor het meisje; in dit geval: ‘het vriendje‘. Ook voor veel homomannen is een carrière belangrijk. Er zijn immers geen kinderen; en het is ook nog een manier om erkenning te krijgen, wanneer je jezelf in de verdrukking hebt gevoeld als homo.

In een relatie breng jij je eigen (mannelijke) omgangscultuur mee. Van opruimen en de was doen houden mannen niet. Meer vrouwelijke dingen zoals romantische dineravondjes, winkelen, elkaar masseren raken nogal eens in het slop. Ik vroeg Loek dan ook: hoe zorgzaam was jij voor hem? Kookte je lekker voor hem bijvoorbeeld? Bij heel wat mannen gaat de liefde gewoon door de maag.

Loek zei: “Goeie vraag. Ik had me dat toen moeten afvragen. Toen gingen we, tegen beter weten in, gewoon maar door. Ik kon hem eigenlijk niet de liefde geven, die hij nodig had". Ik vroeg Loek, of ze van elkaar wel wisten, wat ze nodig hadden. Daar moest hij het antwoord op schuldig blijven. Mannen uiten dat helaas niet zo makkelijk, terwijl ze van binnen vaak wel contact en aandacht missen...

Loek: ”Ook liet ik hem maar over zijn aanpak op het werk; over zijn oplossingen lopen praten. We hebben wat afgestreden, als ik dan over het huishouden begon; altijd maar boos op elkaar. Op een bepaald moment ben ik er maar mee opgehouden“. En wat deed je toen, vroeg ik hoopvol? “Nou, ik dacht: ‘laat maar lullen. Ik zag niet, hoe hij zich eigenlijk eronder voelde. Hij zelf ook niet; maar hij zag ook geen stof’”.

De ene man heeft het nodig, dat je veel op zijn gevoelens van stress ingaat; dan ontspant hij. Een ander roept dan juist geërgerd: “Hou op! Je hoeft je oor niet aan me zieltje te luisteren te leggen” . Glimlach dan van binnen, en bedenk: “Ach, wat een lekker mannetje. Hij heeft moet nu zaken oplossen. Pas als hij een actieplan heeft, kan hij zijn zorgen van zich af zetten“. Een kwestie van één keer de gebruiksaanwijzing vinden, en dan vaak toepassen.

Ook het vrijen raakte bij Loek en zijn partner in het slop.

Hij vindt het fijn om teder te knuffelen; zijn ex hield ervan stevig vastgehouden te worden. Lang niet altijd kan de ene partner geven, wat de ander nodig heeft, omdat hij het niet ziet; of zelf nog zo vastzit in zijn eigen aanrakingsbehoeften. Zo ook bij Loek, hij was wat afstandelijk.

Loek zei: “Had ik maar gewoon gezegd, hoe graag ik vastgehouden wilde worden; en ook gewoonweg: hoe. Vaak draaide ik me om, als hij niet deed wat ik zei. Ik voelde me afgewezen, maar zei dat niet meer. Hij tastte in het duister bij me. We hadden allebei wel onze seksuele avontuurtjes. Achteraf zag ik, dat ik daar ook lichamelijk contact en aandacht in zocht. Het was een manier om de eenzaamheid in mijn relatie te verdragen. Mannen kunnen dat ‘goed‘….”

Van Loek’s verhaal werd ik even stil.

Een vrouw in een relatie gaat huilen en geeft daarmee een duidelijk signaal dat er was mis is. Mannen geven die signalen niet snel af. Zij zijn eerder geneigd hun heil elders te zoeken dan met hun kwetsbaarheid te komen. Mannen worden doorgaans makkelijker boos dan vrouwen. Toch kun je veel voorkomen, door meer op ‘kwetsbaarheid’ te focussen. Ga bij strijd onder de boosheid te kijken. Vaak is die boosheid maar de top van een ijsberg. Eronder zitten gevoelens van teleurstelling en geraaktheid. Vraag eens: waar ben je nou zo in geraakt? Ik wilde je niet boos maken.

Onder elk verwijt zit een verlangen. Bij hem en bij jou. Probeer steeds bij jezelf na te gaan: wat heb ik gevoelsmatig nodig? Durf ik het te zeggen? Zeg desnoods: ‘ik ben bang om je te vragen: dit of dat’. Ga ook eens na wat hij nu fijn zou vinden; hoe kun je hem in een betere mood brengen? Het mooiste is, als je strijd weet te verkomen. Bijvoorbeeld bij zorgen over het werk. Ach, mannen zijn daarentegen weer zo lekker voorspelbaar. Kwestie van een keer de gebruiksaanwijzing vinden, en dan gewoon vaak toepassen.