U en ik mogen geen taalfouten meer maken van de regering, de minister van onderwijs staat het niet toe. Hij wil het niet meer hebben en alsof hij de belichaming is van een betrouwbare, niet-falende overheid dicht hij zichzelf alle macht en vrijheid toe om politieagentje te spelen. De Taalpolitie.

Althans, zo schetste minister Ronald Plasterk de toekomst in het programma 'De Wereld Draait Door'. Een grote, breedvoerige overheid die een volledige controle op het taalgebruik van de burger uitvoert. Die desnoods onze kinderen opvoedt, die ons werk en huizen geeft. Ja, de Staat als een surrogaatvriend die me een schouderklopje geeft als ik de belasting op tijd betaal en die me -foutloos- krabbelt op hyves. Een reusachtige overheid die voor iedereen klaar staat dus. Dat wil toch iedereen?

Het argument tegen zo'n overheid is altijd geweest dat projecten met grote groepen mensen onuitvoerbaar zijn. Probeer eens tien mensen tegelijkertijd om de tafel te krijgen, dan kan dat alleen op donderdagochtend tussen 7:00 en 7:15 of op een namiddag in 2011. Hoe groter de overheid, hoe meer praktische problemen. Opstoppingen in regeringsstad Den Haag bijvoorbeeld, want daar moet de Overheid met een wagenpark ter grootte van de jaarlijkse autoproductie van China doorheen.

Even verderop loopt een vrouw met haar hond over het dekzand. Als we de Veluwe maar behouden, hier hebben ze dieren, schone lucht en bomen. Maar ik denk dat de Taalpolitie zijn handen wel vol heeft aan de mensen hier, want 'hullie' en 'meer als' zijn hier al honderden jaren ingeburgerd. Allemaal de gevangenis in.

Een fantasie van de minister van onderwijs. Wie weet zou een uitbundige overheid ook grote voordelen met zich meebrengen. Met meer ben je slimmer. De overheid is als stabiele werkgever ook een prima oplossing voor de werkloosheid. Maar ik moet er niet aan denken dat de overheid straks steekproefsgewijs mijn post openmaakt om op spelfouten te controleren. Ik weet zeker dat Plasterk zelf ook wel eens een dt'tje mist. C'est ça.

Hij mist in ieder geval het inzicht dat hij stiekem helemaal niet gaat over de ontwikkeling van de taal. Die evolutie gaat vanzelf, is dynamisch en organisch. De taal is de entiteit waaraan wij slechts hebben te gehoorzamen. Het beleid van Plasterk zelf stoelt op woorden die pakweg twintig jaar geleden nog niet eens bestonden; niets is zo progressief, onzeker en veranderlijk als taal. Hij zou best wat minder arrogant mogen zijn.

Toch neem ik het hem niet kwalijk, ik begrijp wel zijn frustratie. Het is het bijna verkiezingstijd voor de gemeenteraden. En dan die donkere, winterse dagen! Ook de Veluwe ligt er kaal en verlaten bij. Binnen bij de behaaglijke kachel valt iedere misplaatste komma op.

Ik staar naar de boom die knoestig voor me staat. Het berichtje is voor de eeuwigheid ingegraveerd en er staat een hartje omheen. Vertederd glijdt mijn blik langs de groeven.

'Ik hout van jou Els. Groetjes Ronald'.

Noot van de redactie: Marco is een nieuwe columnist. We zijn ontzettend blij hem aan het Gay.nl-columnistenteam toe te voegen. We wensen lezers ontzettend veel plezier met zijn columns. Meer Marco? Lees hier zijn 'nul'column.