Diezelfde avond heeft hij zijn koffers gepakt en is naar zijn zus in Scheveningen vertrokken. Ik ben boos. Niet eens zo verdrietig, nee, gewoon boos. Hoe goed ken je je partner eigenlijk? Hij zei dat hij geen ander had gevonden, dat het niet aan mij lag maar aan hem, en dat hij 'ruimte' nodig had.

'Ruimte'? Alsof meneer de afgelopen tien jaar niet heerlijk gratis en voor niks gelogeerd heeft in een lekker huis op het goede stuk van de Prinsengracht? Alsof ik hem niet z'n gang liet gaan met z'n ge-chat, ge-date, en bijna dagelijks gerommel in het park? Z'n zogenaamde status als 'kunstenaar', z'n gejengel over z'n moeder, het eeuwige gezeik over geld. Jezus, ik ben begin nu drieënveertig, en toen we elkaar leerden kennen was hij nog geen twintig. Ik voel me na dit drama van afgelopen weekend opeens een soort cliché van een zielige oude nicht waarvan het jochie is verdwenen. Was onze relatie misschien niet zoals ik dacht dat ie was? Heb ik het verdiend misschien? Heb ik een te oude kop, of ben ik niet aardig genoeg geweest? Even heb ik nog aan mezelf getwijfeld, maar nee, ik heb altijd geprobeerd het samen fijn te hebben. Ik heb echt m'n best gedaan.

God, wat heb ik van die jongen gehouden. Letterlijk marathons gelopen all over the globe om het meneer naar z'n zin te maken. Ik haat rennen. Maar nu is ie weg. Inderdaad, de seks stelde niet zo veel meer voor. Een mislukte zondagochtendwip, en dan had je het wel weer gehad. Hoewel hij het ontkent, denk ik dat dat misschien de reden is. Jezus, bestaan er überhaupt nog mensen die met elkaar neuken nadat ze tien jaar samen zijn? Ik geloof er geen reet van. Intimiteit, het samen delen van ervaringen, er voor elkaar zijn, dat is toch ook wat waard? Blijkbaar niet. Ik ben aan de kant geschoven. Weggegooid. Uitgekotst. En daarom ben ik boos.

Nu meneer 'Ex' vertrokken is, heb ik een aantal dingen besloten. Ten eerste: ik wil hem niet meer terug. Hoe durft ie? Het kan zijn dat ik gewoon gekrenkt ben in mijn trots, of dat ik door mijn boosheid niet meer helder kan denken. Soit. Hij zoekt het maar uit. Ten tweede: ik zie dit als een kans op een nieuw leven. Beetje Oprah Winfrey, beetje Dr. Phil, and a touch of Patty Harpenau, but who cares? Ik ga nieuwe vrienden zoeken, leuke mensen die me wel waarderen. Op een of andere manier waren onze vrienden meer zijn vrienden. Ik bedenk me opeens dat ik alleen mijn beste soulmate Marianne nog eerder kende dan hem. Samen deden we Heao in Utrecht. De rest van onze 'vrienden' hebben we samen leren kennen, of waren al mensen van hem, en opeens staat iedereen me tegen. Ze hoeven niet te kiezen. Ik kies wel voor ze, ze nemen hem maar. Ook een domme of te boze reactie? Maakt me niks uit. En mijn laatste besluit is misschien nog wel het beste: ik ga seks hebben als nooit tevoren. Geen burgertrut-relatie, geen gezapige 'voor elkaar koken' avondjes met andere gays, vol oeverloos gezwets…. Geneukt gaat er worden, en hoe!

De laatste keer dat ik een gay kroeg van binnen zag, was bij Havanna en April op de Reguliersdwarsstraat. Bestaan denk ik al jaren niet meer. Of wel? Geen idee. Dat krijg je met zo'n burgerlijk bestaan. Of ben ik gewoon een saaie oude lul? Profielen zullen er komen, darkrooms, sauna's, duinen; snelle seks met mensen die ik niet ken. Nieuwe mensen, nieuwe interesses… Ik een saaie oude lul? Mooi niet! Hij zal spijt krijgen, deze 'meneer 'ex'.

Mijn vriendin Marianne is psychologe. Ze heeft me aangeraden om alles op te schrijven. En dat is wat ik ga doen. Lees met me mee als je wilt, of doe wat zinnigers, het maakt mij niet uit. Afgelopen zondag ben ik voor het eerst in acht jaar bij de Cockring in de Warmoesstraat geweest. Ik heb een bijzonder mooie, ietwat rossige, bleke Ier gepijpt. Hij spoot in mijn nek. Toen heb ik staan rukken met drie andere bejaarde registeraccountants, terwijl een kale blote dikke vent gefist werd door twee studentikoze Amerikanen. Ik vond het fijn. We hebben samen bier gedronken en gelachen. Ik voelde me vrij. Ook zat er een jongen van gay.nl aan de bar, en we raakten aan de praat. Een lekker jong blond ding, echt een plaatje.., niks mis mee. Webredacteuren zijn tegenwoordig geboren na 1980, je moet er maar aan wennen. Hij heeft me uitgenodigd om mijn dagboek op de site te plaatsen. En ik doe het. Niet voor een paar tientjes, en niet voor zijn glimlach of geile ogen, maar misschien gewoon om het idee dat ik misschien eindelijk echt iets te melden heb. Dat het iemand misschien interesseert. Of dat 'mr. Ex' het leest.

Wat ik zei tijdens de Haiti-documentaire toen 'mister Ex' het out of the blue uitmaakte? Ik zei: 'Zielig, maar best een lekker ding, die linker, boven dat kapotte deurtje, met al dat witte puin op zijn buik.'. Hij was echt beeldig. Het contrast tussen zijn zwarte buik en het witte gruis was echt heel mooi. Tot de volgende keer.

Noot van de redactie: Eugene is de nieuwste aanwinst voor het vernieuwde columnistenteam. Als redactie zijn we ontzettend blij dat hij zijn 'dagboek' voor ons gaat bijhouden. We wensen Eugene ontzettend veel plezier met zijn renaissance en de lezer met het lezen over zijn ervaringen.