Candide is altijd optimistisch. Onze wereld is nu eenmaal de best denkbare wereld, aldus Candide, die daarmee een heel andere levensvisie had dan zijn geestelijke vader Voltaire. Deze grote denker maakte veel furore door alles te zeggen wat het volk alleen maar durfde te denken. Alle joden moesten zijn land uit.

Ik kocht het boek. Toevallig precies in de Boekenweek, waardoor een jarenlang gekoesterd schuldgevoel dat ik eigenlijk nooit iets aan Boekenweken deed in één donderslag teloorging. Het was maandag. Trots fietste ik met mijn aanwinst door de stad en glimlachte daarbij breedvoerig. Waarom lachten de mensen niet terug? Ik had nog geen benul van de inhoud van het boek dat ik zojuist had aangeschaft. Er stond een plaatje van de buurman van mijn stiefoom op de kaft.

Al bij de eerste woorden begonnen mijn twijfels. Ik had mijn fiets geparkeerd om de hoek bij Artis en lag ruggelings in een plantsoen te lezen. Het voelde aan als lente, plotseling stralend strak met schapenwolkjes. En Candides naïeve metafysica die alles in een positief kader plaatste sloot hier naadloos bij aan. Zo’n moment van alarmloos geluk, weet u wel. Ik vertrouwde het niet, maar besloot door te lezen.

Even verdween mijn aandacht voor de wereld die om mij heen in brand stond, vol politieke aardverschuivingen, de wietlucht, de burgemeesterloze stad. Nee, Candide slokte me op met zijn woordjes. Hij werd verbannen, ontvoerd, bijna verkracht, maar bleef erbij dat de wereld zo prachtig was. De wanstaltigheid! Voltaire had die arme, kinderlijke Candide geen realiteitszin gegeven en daar wond ik me over op. Toen ik even later verder wilde lezen begon helaas mijn hippopotomonstrosesquippedalio-fobie op te spelen. Mijn angst voor lange woorden. Nee, ik kon niet verder lezen, maar ik had ook meer dan genoeg gehad.

Vandaar deze brandbrief aan u. Iedere keer als ik nu de buurman van mijn stiefoom in de supermarkt tegenkom, gaat er een koude rilling door mij heen en begin ik omstandig te glunderen om mijn angst voor hem te verbergen. Weet u zeker dat u nu nog Candide wilt lezen? Ach lieve mensen, kijkt u dan toch uit voor het achttiende eeuwse populisme.

C’est ça.