Een cast van slechts zes acteurs, waaronder een pianist, vertelt het verhaal van Igor, een jonge student die op zichzelf woont in Amsterdam. Igor’s ouders zijn gescheiden en z’n vader weet niet dat Igor homo is. Dat zorgt voor een onhandige situatie wanneer Igor’s vader opeens met koffers op de stoep staat. Hij is tijdelijk weg bij z’n vriendin en komt bij z’n zoon logeren, ook omdat hij hoopt hun persoonlijke band te versterken.

Dat zorgt voor ongemakkelijke, maar erg grappige, situaties omdat Igor een stiekeme relatie heeft met Mo, een Marokkaanse jongen die thuis ook niet uit de kast is. Daarnaast heeft hij ook nog eens twee lesbische buren die te pas en te onpas bij Igor over de vloer komen.

De lesbische relatie tussen Astrid Nijgh en Brigitte Nijman komt ondanks het grote leeftijdsverschil erg geloofwaardig over. Ze houden van elkaar en hoeveel precies wordt prachtig duidelijk wanneer Nijgh ‘Als je ooit weggaat’ van Robert Long zingt. Nijgh weet perfect het juiste gevoel over te brengen en het nummer bij haar markante stem te laten passen. Kippenvel.

Dan is er nog een kleine verhaallijn rond Mo. Zijn ouders hebben een huwelijk voor hem geregeld. Hij moet trouwen met een vrouw. Hoewel deze verhaallijn niet geheel overtuigend geacteerd werd, eindigde het goed met een schitterend nummer, ‘Regende het maar’, van Herman van Veen. Subliem gezongen door Brigitte Nijman werd iedereen in de zaal geraakt door zinnen als ‘Regende het maar, zodat zij bij elkaar schuilen konden. Niemand nam aanstoot, ook al liep je arm in arm, in de stromende regen toch lekker warm’.

Het muzikale toneelstuk heeft een duidelijke boodschap: het is ook in Nederland niet zo vanzelfsprekend dat je ‘gewoon’ homo kunt zijn. Er zijn nog vele vooroordelen waar zowel jong als oud tegenaan loopt. Astrid Nijgh zegt letterlijk in het stuk: “Er is de laatste tijd ontzettend veel gebeurd op maatschappelijk gebied. Maar de praktijk leert dat het bergafwaarts gaat met de tolerantie.” En verderop in het stuk wordt gezongen: ‘Vergeef ons onze schulden, want zo schuldig zijn wij niet’.

Een veel gehoorde klacht over dingen die vooral over homo-emancipatie gaan is dat je daardoor juist hetero’s afstoot. Die klacht gaat voor ‘Een Schitterende Jongen’ totaal niet op. Het stuk is toegankelijk voor jong, oud, homo en hetero en dat was in de zaal goed terug te zien. Iedere toeschouwer werd door het verhaal maar vooral door de schitterende liedjes geraakt en daardoor bereikt ‘Een Schitterende Jongen’ precies zijn doel.

Een Schitterende Jongen gaat vanavond (donderdag) in première en wordt tot en met zaterdag 24 april opgevoerd in Theater Bellevue in Amsterdam. Klik hier voor meer info.

Kristiaan Schimmel