Toegegeven, je waant je soms tussen de andere renners net een laboratorium ratje, maar fijn is het wel om jezelf even goed het laplazerus te kunnen rennen op de loopband in de sportschool. Het feit dat dit echter best tegennatuurlijk en een product van onze verwende consumptiemaatschappij is, wordt versterkt door het feit dat de tv schermen die ik tijdens het rennen voor mijn neus heb dikwijls afgesteld staan op Animal Planet.

Terwijl ik met een druk op het digitale knopje probeer mijn snelheid te verhogen, kijk ik toe hoe de cheetah zijn prooi soms wel uren bestudeert voor hij er met een grote vaart op af duikt om hem en zijn familie voor een flink aantal weken voedsel te bezorgen.

Wat een toewijding. Netjes blijven wachten bij de kassa omdat de bejaarde voor me haar bananen niet heeft afgewogen, is voor mij al een flinke duit in het zakje van het thuisbrengen van een maaltijd.

Ik ben niet zo stoer als de slingeraap, die met gemak kilometer na kilometer hangend aan zijn armen aflegt om aan het einde van de rij met bomen eindelijk zijn huis terug te kunnen vinden. Ik steun al bij de gedachte dat ik op mijn nieuw gekochte schoenen helemaal van het damrak naar Amsterdam Centraal moet lopen en sta halverwege al vlug te twijfelen tussen een tram en een taxi om deze situatie op te lossen.

Op liefdesgebied is het al bijna net zo rampzalig.

Hijgend en puffend op de band kijk ik toe hoe een exotische mannetjesvogel in de rimboe zijn veren gladstrijkt en klaarmaakt voor een dans die menig vrouwtje moet gaan inpakken. En met effect. Bij het spotten van het eerste vrouwtje wordt alles uit de kast getrokken en transformeert het vogeltje in iets wonderbaarlijks. Met een rotgang draait de exotische vogel zich in de rondte en vormt hij een bont spektakel met kleurige veren die hij zo ver mogelijk uitspreidt. Hij weet zichzelf nog net in balans te houden en eindigt zijn dans met een paar vrolijke sprongen richting het vrouwtje.

Wat een tijd zou het me besparen om in plaats van het vluchtige oogcontact, het moeilijk doen over het verzinnen van een openingszin en het klunzig aanbieden van een drankje simpelweg een exotisch vogeltje te kunnen zijn en met een flinke rotgang om het meisje te kunnen draaien terwijl ik mijn kleurige veren aan haar tentoonstel. Ik vrees dat het weinig succes zal hebben.

Het exotische vogeltje slaagt hier echter wel in. Het vrouwtje bezwijkt volgens plan en samen vliegen ze de wijde wereld in. Leven ze nog lang en gelukkig? Het zou me niets verbazen.

Voldaan stop ik de band en loop ik richting de doucheruimte, de leuke instructrice achter de balie een vluchtige blik toewerpend. Het enige dansje wat zij zal waarderen is er volgens mij één van de mannelijke instructeurs en zal vast gemoeid gaan met een hoop spieren en zware gewichten. Ik plof neer op het bankje in de kleedkamer en bedenk vermoeid dat ik ook nog eten in huis moet halen. Ik zie de aap slingeren en de cheetah rennen en steun zachtjes. Dat wordt een pizza bestellen. Dieren zijn uitslovers.