Hoe komt het dat je nieuwe album heel anders is dan je vorige?
‘Deze plaat is als een vluchtelingenkamp voor liedjes. En het is alleen ik en de piano, omdat ik piano moest spelen om te overleven. Ik was gebroken, op zowel een goede als slechte manier. Bovendien leven we in een recessie en ik geloof dat alles momenteel wordt gestript. Alles wordt opnieuw getaxeerd, beoordeeld en teruggebracht naar zijn basiswaarde, dus ik volg gewoon de trend. Maar uiteindelijk, wat ironisch is, is dat het geluid van een piano en een stem eigenlijk het grootste geluid is dat je kunt krijgen. Ik denk dat het zelfs groter zou kunnen zijn dan een symfonie.’

Is dit, artistiek gezien, de richting die je vanaf nu op zal gaan?
‘Nee. Mijn volgende album zal een groot, walgelijk popalbum á la Lady Gaga zijn. Ik heb besloten me niet meer tegen haar te verzetten, maar me bij haar te voegen. Ik wil dat monster bij de staart pakken, een soort van laatste poging om nog een popalbum te maken. Tegen die tijd ben ik vast rond de veertig en ik denk dat dat een respectabele leeftijd is om met pensioen te gaan en opera’s te gaan schrijven. En ik zal dik worden en een baard laten staan.’

Je bent een van de meest bejubelde artiesten van je generatie. Waarom is commercieel succes nog steeds zo belangrijk voor je?
‘Het is als al het andere. Het is als werken bij de bank en de directeur van de bank willen zijn, het is iets natuurlijks. En ik kom uit een familie van muzikanten, dus op verschillende manieren is het als een familiebedrijf. Ik ben als Sean Lennon (zoon van John Lennon en Yoko Ono – red.), dat is iemand van wie ik houd en die ik aanbid. Zijn ouders waren altijd succesvol, mijn ouders niet, dus ik heb een idee van wat het is om te vallen. All Days Are Night is waarschijnlijk het minst commerciële album dat ik gemaakt heb, maar mensen snappen dit album wel. Ik denk niet dat het een hit wordt maar ik zou er een groep nieuwe vrienden mee kunnen maken. Er zit een zekere puurheid in die mensen gewoon niet kunnen ontkennen.’



Naast het interview met Rufus Wainwright ook een interview met Britse zangeres Kate Nash, die op haar nieuwe album niet alleen te kennen geeft een hekel te hebben aan zeemeeuwen, maar ook aan homofobie. Ze schreef het nummer I've Got A Secret omdat ze het belachelijk en onacceptabel vindt als er niet gesproken kan worden over homoseksualiteit.

Verder deed Margreet Dolman speciaal voor ons een interview met Mike Starink en zijn vriend Jeroen Bos, over hun voorstelling In Bed Is Het Fijn Toeven. Daarnaast deed fotograaf Gerard de Haan een prachtige en exclusieve fotoshoot met beide heren.

Gay&Night Magazine is gratis verkrijgbaar bij ongeveer 250 adressen in Nederland, Antwerpen en Brussel en ook online te bestellen!