En bij ons thuis mochten wij als kleine kindjes twee keer per jaar extra lang opblijven, met oud en nieuw en op de avond van het Eurovisie Songfestival. Dat was gewoon een happening die we vierden als een verjaardag, met familie, hapjes en natuurlijk vurig commentaar op liedjes, de jurken en de vreselijke zangkwaliteiten. Kortom, ik weet van kinds af aan niet beter of het Songfestival is een leuke avond en aan het einde heeft ome Willy zonder op te letten altijd de winnaar goed.

Er was toen nog een vakjury wat Griekenland niet tegenhield om altijd twaalf punten aan Cyprus te geven en ook de Scandinavische landen hielpen elkaar de winter wel door. Het enige verschil met nu is dat we de liedjes niet van tevoren konden downloaden, er kwamen geen CD's van uit, we werden er op de avond zelf mee geconfronteerd en wisten toen pas of het wat zou gaan worden. Maar zelfs dan valt of staat een nummer bij de live uitvoering en zijn er altijd verrassingen.

Oh en elk jaar vonden we ons eigen liedje vrij kut en hoopten we na het zien van een heleboel nog slechtere liedjes alsnog op een goede uitslag die dan uitbleef. Want echt, Nederland won toen ook al nooit, wat terecht was want we stuurden liedjes die vele malen gênanter waren dan ons Shalaliedje van dit jaar. Zoekt u maar eens naar “Sing me a Song” of “Alles heeft een ritme”. Of nee wacht, youtube Justine Pelmelay met “Blijf zoals je bent”, oerslecht met een kraaiend valse eindnoot.

En wie de winnaar wordt? Joh dat doet er eigenlijk niet toe, het enige wat je er maximaal uit kan halen is een hitje door Europa of een korte carrière als eendagsvlieg van de maand. Of ziet u Sieneke na haar deelname door Bosnië touren en volle zalen trekken met de grote internationale draaiorgeltoer? Abba maakte er ooit meer van maar dat is alweer een tijdje geleden hoor.

Dus voor de jonge homo's onder ons die zich verbazen over 'Vader Abrahamgate' of zich afvragen waarom iedereen zich zo druk maakt over zo'n rukprogramma. Geloof me, dat hoort er bij. Je houdt er van of je houdt er niet van en als je er van houdt dan ga je heel erg zeiken en zaniken en piepen en miepen over het feit dat we geen schijn van kans maken enzovoort.

Het Songfestival is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven. Volgende week zien we de concurrentie ook een rare act hebben of vals zingen en denken we even dat het allemaal toch nog weleens zou kunnen lukken en een paar dagen later zit Sieneke op de persconferentie uit te leggen dat het ondanks een teleurstellende uitslag een geweldige ervaring was die niemand haar meer afpakt.

Veel plezier volgende week, ik ga er eens lekker voor zitten met een coupe vers mokka-ijs en onterechte EuroTunnelVisie dat wij echt wel het beste liedje hebben. En aan het einde heeft ome Willy zonder op te letten de winnaar goed voorspeld.