Als ik dertigers als cliënten krijg met relatieproblemen dan blijkt nogal eens dat ze hun vriend niet lief kunnen hebben. Eigenlijk omdat ze zichzelf niet lief hebben. De eigen aard is nog steeds niet helemaal geaccepteerd. Ze hebben wel een homo-identiteit naar anderen toe, maar sommigen kanten van zichzelf nog onderdrukt.

Driekwart van alle homojongeren wordt gepest, vooral op school. Wat leer je van dat pesten als homojongen? Dat je bij het scheldwoord ‘homo’ maar beter even naar buiten kan kijken of schichtig checkt of ze jou niet bedoelen. Je gaat opzettelijk wijdbeens zitten, je doet je benen niet meer over elkaar. Je koopt een zwemshort in plaats van een zwemslip. Kortom, je gedraagt je al gauw niet meer zoals je van nature bent. Je wordt bang.

Hier op internet kun je met elkaar praten. Tuurlijk, je begrijpt dat sommige homojongeren soms geen uitweg meer zien. Ook jij vindt het naar dat er zo dubbel over homoseksualiteit wordt gedacht. Je snapt dat sommigen scholieren liever hun mond houden en eenzaam zijn. Je hoopt voor ze dat ze na hun school in een betere omgeving terecht komen. De grote stad of zoiets. Daar kunnen ze opgaan in de anonimiteit van de massa, en gewoon een vriend hebben zonder dat ze met de buren te maken te hebben. Eigenlijk ben je het er mee eens dat we ons maar in onze huizen moeten verbergen of achter de PC. Ondertussen maken we onszelf steeds kleiner.

Tegenwoordig trek je als gay in je leven van alledag minder met homo’s op. Vroeger ging dat meer in groepjes, via het COC bijvoorbeeld. Nu gaat het individueler. Ouderen gaan nog naar een gay-sportclub; jongeren bijna niet meer. Je spreekt andere ‘gays’ nu in een virtuele wereld. Je treft ze op internet één op één. Je hebt misschien wel anonieme seks, maar dan ga je vaak weer snel weg. Kortom, je hebt geen coming-in meer in een echte wereld na je coming-out. Er zijn gewoon weinig homo’s in je echte leven om je mee te identificeren. Je hebt eigenlijk weinig met ze. Je homo-identiteit beperkt zich tot een virtuele identiteit. Dit maakt ‘het ervoor uitkomen’ niet makkelijker.

Nu zijn er in je echte wereld steeds meer hetero’s in je omgeving die je wel zien zitten. Die wereld komt sterker binnen dan je virtuele omgeving. Je gaat samen naar concerten. Naast dezelfde muziek die je luistert heb je misschien wel dezelfde look. Je vindt het zo fijn dat jouw omgeving niet negatief over homo’s praat. Dat jij OK wordt gevonden; andere homo’s misschien niet, maar jij wel. “Zie je wel, ik heb niks met die nichten. Zo hoef ik niet te zijn“, hoor je jezelf zeggen. Je praat met anderen mee dat je de botenparade ook ‘te overdreven' vindt. Het monogame huwelijk tussen man en vrouw wil je kopiëren. Je vindt dat je in eerste plaats ‘mens’ bent en niet ‘homo‘. Eigenlijk neem je heteronormen over.

Op een goed moment merk je dat je je schaamt wanneer je gay-vriend kleding op z’n tuttige manier uit een rek trekt. Je vindt het vervelend als hij zich nichterig gedraagt. “Moet dat nou?”, denk je. Je wilt niet nageroepen worden als je met hem aan het shoppen bent. Het valt je op dat hij op zijn voeten staat te wippen als hij met meiden praat. Zelfs met zijn kont wiegt als hij voor je loopt. Kortom, je wil erbij horen en doet van nu af aan mee aan het subtiel onderdrukken van homo’s. Je mag wel homo zijn, maar niet ‘verwijfd’.

Tuurlijk, je bent verontwaardigd als ze ‘homo’ roepen! Maar je loopt wel door. Hier in je virtuele wereldje roep je natuurlijk wel hoe erg het allemaal wel niet is. Dat anderen de schuld zijn van jouw ongeluk. Heel mannelijk. Je houdt je groot net zoals in je eigen sekswereldje: je scoort een date en laat niet teveel van jezelf merken. Dat kun je inmiddels goed. Al bloggend hier sta je voor je waarden. De waarde dat je mag zijn, wie jij bent: gewoon homo. Maar wat is dat ‘gewoon homo‘? Dat is echt iets anders dan gewoon hetero!

Daar hoort ook bij dat je eerlijk bent naar je eigen natuur Je jezelf toestaat met je handen te zwaaien, je heupen te laten wiegen, ‘nichterig’ met je benen over elkaar te zitten, of je prettig te laten neuken in je kont, etc. Al jouw vrouwelijke neigingen. Al die natuurlijke bewegingen in je eigen lichaam zijn een levensbron. Als je ze niet toelaat, heb je minder contact met je (vrouwelijke) gevoelens als verbondenheid, zorgzaamheid, verfijndheid, gevoeligheid en kwetsbaarheid, en dus ook met je grenzen. Laat je door je man of tijdens een date bij spanningen niet van je eigenheid afbrengen. We zijn niet alleen snel sociaal angstig, we kunnen heel makkelijk een deel van onszelf verbergen en zonodig ons eigen gevoelsleven afsplitsen. Dat is pas angstaanjagend. Hoezo jezelf geaccepteerd?!

Accepteer jezelf dus helemaal. Je bent echt anders dan een hetero. Tot en met de bouw van je brein aan toe. Luister dus naar je lijf; zo ben jij! Leef naar je beste weten en je diepste verlangens. Ben ‘gewoon homo’, en sta er voor. Support andere homo's zoals ze zijn; ieder is uniek. De burgemeester van Berlijn, Wowereit, zei bij de aanvaarding van zijn ambt en openlijke coming-out niet voor niks: “Und das ist auch gut so“.
Happy pride, boys.