Tijdens deze pride waren ze er weer; nu twee dertigers. Alleen vroeg ik me af: ‘Jongens, wat is er met jullie gebeurd?’ Het is een mannenstel geworden dat zo op het oog goed met elkaar om gaat. Verstandig, luisterend, hulpvaardig in alles; de een haalt bier, de ander bestelt een restaurant, etc. Toch zie ik geen moment meer die warme nabijheid. De speelsheid, spontaniteit en lichamelijkheid zijn verdwenen. Ze dansen niet meer met elkaar, het stroomt niet meer. Het is een stel geworden als zo velen: ze praten. Vaak zijn het stellen die seks met anderen hebben en dat van elkaar tolereren. Met elkaar doen ze het op z’n best af en toe nog eens.

Hoe kan die afstandelijkheid ontstaan? Het bouwen aan een relatie is aan de ene kant spannend, opwindend en vervullend. Aan de andere kant ook ingewikkeld en soms pijnlijk. Er zijn crises waarbij schade wordt opgelopen. Je loopt onvermijdelijk emotionele kwetsuren aan elkaar op. Die moeten uitgesproken en gehoord worden. Dat wat tijdelijk tussen jou en hem in staat. Whatever it is (een eerdere pijnlijke gebeurtenis met de familie, een kwetsuur vanwege het ‘vreemdgaan‘, etc.) het moet doorgepraat worden. Net zolang totdat de ander je kan vergeven (of jij hem). Zo niet, dan gaan partners zich langzaam voor elkaar afsluiten. Meestal het eerst in het vrijen.

Mannen kunnen nu eenmaal goed eenzaamheid verdragen en afstandelijk reageren. Ze willen niet teveel kwetsbaarheid voelen. Misschien herken je het wel. Het is een oud patroon van mannen: je behoefte aan verbondenheid niet proberen te voelen. Dat kan op twee manieren. De eerste is om kritisch te zijn en hem verwijten te maken. Eigenlijk doe je dat dan omdat je je alleen voelt in je relatie, je niet gezien voelt, en zo bij hem een reactie wilt afdwingen. Het kan zijn dat je bijvoorbeeld van je ouders hebt geleerd dat ze niet altijd te vertrouwen waren, of dat je moest vechten om gezien te worden. Je bent misschien wel verlaten of verwaarloosd door hen.

De tweede manier is dat je je terugtrekt en zwijgzaam wordt. Je hebt ooit geleerd dat het gevaarlijk is om afhankelijk te zijn van anderen en dat je maar beter afstand kunt houden. Dat je maar beter intimiteit kunt vermijden om niet vernederd of gekwetst te worden. Vaak versterken partners die gedragingen bij elkaar. De een verwijt, de ander trekt zich terug en roept daarmee de verwijten over zich af. En wordt zo nog afstandelijker. Zo worden partners slachtoffer van hun reactiepatroon op elkaar.

‘Erover praten’ wordt door de ‘terugtrekker’ afgedaan als ‘relatiegezeik’. De kunst is weer een band te smeden. Vaak heel simpel: erkennen wat er gebeurd is, wat jouw aandeel was en vergeving vragen of geven. Dan ook om een knuffel of een compliment durven vragen. Focus op een band waarin je weer op elkaar betrokken bent en jij je afstemt op de behoeften van de ander. De natuurlijke afstemming zoals twee verliefden dat continue doen.

Alle partners zoeken dat bij hun geliefde een veilige verbondenheid. Vaak zit ‘t hem in de non-verbale respons. ‘Weet je nog hoe het voelde toen je me vroeg je te omarmen?’ Denk eens aan de vraag: ’sta je voor me klaar?’. Vaak blijven deze in de lucht hangen en krijg je met elkaar zogenaamd ruzie om niets.

Dan heb ik het nog maar niet over de zin om met elkaar het bed te delen terwijl de ander geen zin heeft. Seks is lang niet altijd een ‘love-act’ meer voor mannen. Toch is het de gouden weg voor partners om meer hechting te ervaren.

Wat helpt is je echt voor te nemen om te stoppen met het vertrouwde terugtrekken of kritiek geven. Elk verwijt is een verlangen. Stem dieper af op je verlangen onder je irritatie. Stel je zelf eens voor wat hij als betrokken partner voor jou zou kunnen doen. Ga na welk gevoel je op dat moment kan geven. En stel je eens twee heel concrete acties van jezelf voor op een dag waarin jij laat merken dat jij je even afstemt op het verlangen van hem. Bijvoorbeeld een compliment geven, koffie halen, een hug, etc. Stroomt het weer even?

Als je het dan ook daadwerkelijk uitvoert, laat je dan niet afschrikken door een wat afstandelijke reactie van hem. Ook hij moet ontdooien. Het gevoel van verbondenheid komt langzaam terug, niet van de een op de andere dag.

Wordt weer lichamelijk met elkaar. Val niet over elkaar heen, maar voel wat er tussen jullie is in het lichamelijk contact. Ik bedoel letterlijk: wat je tussen jouw huid en zijn huid merkt aan liefdevolle, zachte energie. Stem daarop af. Dáár, precies daar zit het geheim van de liefde! Ontvankelijkheid.

Literatuur: ‘Hou me vast’, S. Johnson, 2009. (zelfhulpboek: ISBN 97890 215 3598 2)