Met name de casting van een tranen veinzende bad guy en die glorieuze hoofdrol van een in chaos verzuipende kleurenblinde voorzitter leken me een gouden kalf waardig. Maar het congres werd uiteindelijk helemaal gemaakt door een paar schitterende bijrollen.

Een tijdje was het mij onduidelijk wie daarvan de meeste indruk zou maken. Natuurlijk trekken oudgedienden als Piet de Jong en Hannie van Leeuwen de tranen uit je vochtvangers met hun beklemmend sentiment. En uiteraard vergeet je sommige provinciale nono’s die staan te zwaaien met een koran of hun betoog als Sinterklaasrijmpje hebben geformuleerd van je leven niet meer.

Maar geheel onverwacht was daar toen ineens jouw vlammende betoog met afsluitend salueren naar Maxime Verhagen. Tijdens het ontspannen gesprekje in de lunchpauze was er nog niets aan de hand, je maakte een charmante indruk op me en ik dacht nog: ‘die moet in staat zijn om het CDA na deze publiekelijke harakiri weer op sleeptouw te nemen.’ Maar Camieleke toch, wat ging er daarna in Godsnaam mis?

Was het een vleugje verkeerd melkpoeder, had je een allergische reactie op de gevulde koek uit de koffiehoek of was het simpele authentieke limbo-solidariteit? De ware trigger zal wel een raadsel blijven, maar op beeld kwam het over alsof iemand jouw liefde voor Maxime in twijfel had getrokken. Alsof het tijd was geworden om eens en voor altijd duidelijk te maken dat niemand ooit tussen jou en hem zou kunnen komen. Ja het was zelfs een beetje, hoe zeg ik dat nou subtiel? Homo-erotisch?

Ik bedoel, je heet Camiel en hij heet Maxime, niet de meest hetereoseksuele namen ooit. Jullie praten allebei met zo’n zacht accent en allebei zaten jullie er gesoigneerd metroseksueel bij. En toen ging jij als de stadsomroeper van Valkenburg de Geul roepen dat je zo vreselijk achter hem stond en hij stak twee halfzachte duimpjes naar je op met een liefdevolle blik in zijn ogen en ja, toen dacht ik: ‘Die twee duimpjes zie jij niet voor het eerst Camiel.’

Vandaar dat ik je even een open brief schrijf, om je iets te vragen. Ik weet namelijk best dat binnen de CDA-fractie liever niet gesproken wordt over de onvermijdelijke homoseksuele spanningen die er zeker wel zijn maar doodgezwegen dienen te worden. Maar kan het zo zijn dat jij dat op zaterdag 2 oktober 2010 ineens een beetje vergat?

Dat je in een vlaag van verstandsverbijstering ineens je ware aard liet zien omdat zoiets altijd gebeurt als duizenden mensen niet zagen wat jij al jaren wel ziet? Dat Maxime Verhagen de mooiste, lekkerste, liefste en meest sexy man is die op deze aardbol rondloopt. Als dat de reden was dat jij je zo vreselijk schandalig liet gaan afgelopen zaterdag dan zeg ik bij deze: het is je vergeven.