Het afgelopen weekend werd in New York, niet de meest conservatieve stad, een homo mishandeld door zijn vrienden. Kennelijk dachten ze zijn geaardheid er wel uit te kunnen slaan.

Dankzij deze en andere incidenten staan Amerikaanse media weer even stil bij het jaar 1998. Toen werd Matthew Shepard (21) door twee studiegenoten mishandeld en vastgebonden aan een paal achtergelaten in een weiland in Wyoming. Shepard, die openlijk homoseksueel was en hierdoor flink gepest werd, werd pas de volgende dag door voorbijgangers gevonden. Hij overleed enkele uren later in het ziekenhuis.

Vorig jaar tekende president Obama de Matthew Shepard Act; een wet die van geweld tegen homo’s zogenaamde ‘hate crimes’ maakt. Hierdoor worden de straffen vele malen hoger. Toch is deze wet, die werd getekend in het bijzijn van de ouders van Shepard, slechts een klein lichtpuntje. De Amerikaanse politiek illustreert namelijk de slechte vooruitzichten van homo’s in de VS.

Want hoewel president Obama allesbehalve negatief tegenover de homogemeenschap staat, lijkt zelfs hij niet in staat om de positie van deze groep aanzienlijk te verbeteren. Dit zou ook electoraal gezien niet bevorderlijk zijn. Wellicht is dit de reden ook hij een tegenstander is van het homohuwelijk, en slechts zogenaamde ‘samenlevingscontracten’ steunt. En als de president wél voor homorechten strijdt, dan gooit het Congres wel roet in het eten.

Zo probeert president Obama, zoals beloofd tijdens zijn verkiezingscampagne, Don’t Ask Don’t Tell af te schaffen*. Deze wet zorgt ervoor dat homoseksualiteit in het leger onbespreekbaar blijft. Toch strandde de wetswijziging enkele weken geleden in het Congres. Vrijwel alle Republikeinen stemden tegen. Maar ook enkele Democraten vonden het “onverstandig” om de gedragregels van militairen, terwijl het leger betrokken is in twee oorlogen, te wijzigen.

Overigens was het president Obama’s partijgenoot Bill Clinton, niet de meest homohatende president, die DADT in 1993 introduceerde. Het was een pijnlijk compromis voor de president; die in zijn campagne ook meer rechten voor homo’s beloofde. Maar beter iets dan niets, zal hij gedacht hebben. Het illustreert de enorme blokkades in de Amerikaanse politiek wanneer het gaat om meer acceptatie voor homo’s.

En dit is niet alleen in Washington D.C. het geval. Ook op lokaal niveau kunnen we nou niet bepaald spreken van een enorme vooruitgang. Van de vijftig staten mogen homo’s in slechts vijf staten trouwen. In nog eens twee staten, waaronder New York, wordt het huwelijk wel erkent maar niet voltrokken. Ook zo’n lekker compromis. Sterker nog: in de meeste staten heerst er zelfs een constitutioneel verbod op het homohuwelijk. En let op: dit aantal neemt eerder toe dan af. Zo werd in Californië, middels het bekende Proposition 8, het homohuwelijk onlangs weer afgeschaft. In Pennsylvania en New Jersey wordt, laten we zeggen ‘uit voorzorg’, eenzelfde verbod ontworpen.

De tussentijdse congresverkiezingen, die op twee november voor de deur staan, zullen ook weinig goeds brengen. De Republikeinen lijken forse overwinningen te gaan behalen; wat het vooruitzicht er niet veel beter op maakt. Zeker niet omdat veel van hun kandidaten voortkomen uit de oerconservatieve Tea Party; mening kandidaat uit deze flank is zelfs doodleuk van mening dat homoseksualiteit te genezen is. Dus waar hebben we het eigenlijk over?

Jullie hebben gelijk: natuurlijk zou ik ook een reeks positieve voorbeelden van homorechten in de VS kunnen opnoemen. Maar een feit is nou eenmaal dat de zojuist genoemde voorbeelden, of het nou gaat om geweld tegen homo’s of het onvermogen van de Amerikaanse politiek richting homo’s, in de VS aan de orde van de dag zijn.

Ja, er is één positief voorbeeld te noemen: televisie. Vorige week werd bekend dat het aantal homo’s op de Amerikaanse televisie met een recordaantal was toegenomen. Logisch ook; Ellen DeGeneres is immers één van de meest populaire presentatrices, Will & Grace was een enorm succes en ook Glee scoort torenhoge kijkcijfers. Maar zoals we allemaal weten: wat we op tv zien weerspiegelt niet altijd de realiteit.

*Tijdens het schrijven van de column was nog niet bekend dat een rechterlijke uitspraak DADT op 12 oktober zou afschaffen.