Jullie brengen vrij veel tijd in Nederland door, Waar komt die band met Nederland vandaan?
Ik denk dat vooral Bianca die band heeft. Zij heeft vorig jaar in Groningen een expositie gehad, en heeft hier veel tijd voorgebracht, en we hebben hier een groot deel van ons derde album opgenomen en natuurlijk ook vaak live gespeeld. We houden van Nederland.

Jullie hebben natuurlijk in 2008 ook een fenomenaal concert gedaan met het Concertgebouw Orkest in Amsterdam, waar jij The Black Swan van Gian Carlo Menotti zong (Sierra is een klassiek geschoolde operazangeres - red.), hoe was die ervaring?
Het was één van de meest geweldige momenten van mijn leven tot nu toe. Ik weet niet of ik ooit droom over dingen die ik in mijn leven graag zou willen bereiken, zo zit ik niet in elkaar. En ik ben nooit heel erg serieus bezig geweest om als operazangeres aan de bak te komen. Maar dit was zo'n speciale kans en tijdens dat optreden was het bijna alsof ik aan het dromen was. Zingen met een groot orkest is iets waarvan je bijna niet durft te dromen, maar van jongs af aan leek me dat al fantastisch om te doen. Niets dat ik tot op dat moment qua zang had gedaan, was te vergelijken met die avond; zingen met het grote orkest, de prachtige zaal waar we in speelden...

Heeft dat ervoor gezorgd dat je meer opera wil gaan doen?
Ja, ik ben daar wel over na gaan denken, en ik wil ook meer gaan componeren. Samen met Gael Rakontondrabe, de pianist waar we vaak mee spelen, heb ik de muziek voor het orkest gearrangeerd. We zijn ook na het concert daarmee door blijven gaan, dus dat is wel spannend. En het London Symphony Orkest heeft ons aangeboden om samen een show op te zetten en daarmee op tournee te gaan, dat zou echt heel tof zijn. We hebben het nog niet kunnen doen vanwege onze planning, maar hopelijk komt het er ooit nog van.

Wat me opviel is dat Grey Oceans een stuk gladder klinkt dan zijn voorganger, is dat opzettelijk gedaan?
Nee, niet echt. We denken eigenlijk niet op die manier over onze muziek na, als we in het creatieve proces zitten.



Op het nummer Undertaker is ook een oude opname van jullie moeder te horen. Hoe hebben jullie die gevonden?
We hebben het gewoon bij toeval gevonden. Het is een oude analoge opname uit de hippie-periode van mijn moeder, toen ze onderzoek deed naar de Cherokee gemeenschap. Het is een oud folk nummer. We vonden het, en het heeft ons op een heel intense manier geïnspireerd. Het is best een beetje een spookachtige opname. Toen we Undertaker aan onze moeder lieten horen was ze ook wel geschokt. We hadden haar originele opname immers gewoon gestolen uit een doos vol oude relikwieën. Maar ze vond het gelukkig wel mooi.

Hoe selecteren jullie welke nummers wel op het album komen en welke niet? Er zijn meerdere nummers, zoals bijvoorbeeld Fatherhood, die jullie geregeld live spelen maar niet op jullie albums te vinden zijn.
Fatherhood is één van onze favorieten! Voor ons is het proces van een album maken totaal iets anders dan een live optreden. Wanneer we een concert geven, zijn we ook niet heel intensief bezig om de liedjes precies hetzelfde te laten klinken als op het album. En op het moment dat we een album maken, zijn we ook totaal niet bezig met hoe we die liedjes in een live omgeving ten gehore kunnen brengen. We geven onszelf heel veel vrijheid, en we improviseren erg veel. We denken op dat moment nog niet echt aan wat er nog komen gaat, we zijn meer bezig met het hier en nu. Dus het is voor ons niet belangrijk om alles wat we in de studio maken ook live te kunnen spelen en om alle live nummers ook in de studio op te nemen. Maar je weet maar nooit, misschien wordt Fatherhood ooit nog wel opgenomen.

Naar wat voor muziek luisteren jullie zelf eigenlijk?
Op dit moment luisteren we erg veel naar Gorecki. Een tijdje geleden woonden we in het zuidwesten van Amerika en luisterden we erg veel mariachimuziek. Maar we luisteren niet zoveel naar popmuziek. Ik weet wel dat veel lesbische vriendinnen van me naar het nummer Te Amo van Rihanna luisterden. Dat gaat toch over Rihanna en dat er een vrouw is die ze leuk vindt, en ze gaat er niet helemaal voor maar toch is het romantisch? Wel interessant dat homoseksualiteit bij vrouwen in de popmuziek veel meer geaccepteerd lijkt te worden dan bij mannen. Die barrière moet maar eens doorbroken worden!

CocoRosie zijn aanstaande maandag 1 november om 20:00 uur live te zien in de Melkweg in Amsterdam. Er zijn nog kaarten verkrijgbaar. Op zaterdag 30 oktober spelen ze ook nog in Bourla in Antwerpen. Daarnaast kun je ze donderdagavond 28 oktober om 22:00 uur zien optreden in de MaDiWoDoVrijdagShow!

MartijnT