Waarom begin je in godsnaam aan zo’n project?
Ik heb altijd wel iets met hotels gehad. Ik ben echt een servicelover. Geen materialist. Meer dan een koffer vol spullen heb ik niet nodig. Maar ik vind het wel fijn als iemand voor me kookt of als iemand m’n bed op maakt. Niet dat ik lui ben, want ik werk 18 uur per dag, maar ik doe vooral graag dingen die ik leuk vind en goed kan. Ik zocht een woning in Amsterdam en het liefste wilde ik gewoon in een hotel wonen. Ik eet nooit thuis, ik ontbijt nooit thuis, ik ontvang thuis eigenlijk nooit vrienden. Ik heb genoeg aan een bed en een douche. En het liefst nog iets dat schoongemaakt wordt. Dat is dus eigenlijk een hotelkamer.

Ga je het missen als het voorbij is?
Ik ga het absoluut missen als het voorbij is. Ik ben er zo op ingesteld dat ik weer door moet naar de volgende plek. Als een soort nomade. De nieuwe avonturen, de verhalen, ik denk dat ik dat heel erg ga missen. Andersom geldt dat niet. Alleen af en toe in het weekend, als ik niet heel lang geslapen heb. Dan mis ik wel eens iets simpels als een bank om op te hangen. Maar probeer maar eens een bank te vinden in de stad waar je gewoon even lekker op kunt liggen. Bij sommige hotels moet je al om 9 of 10 uur uitchecken. Ik stond een keer vroeg op straat met enorme rugpijn en toen ben ik in een trein gaan zitten en naar Dordrecht gegaan om gewoon even te zitten. En ik ben nog nooit zoveel naar de film geweest als het afgelopen jaar. Ik moet heel bewust ontspanning zoeken op plekken waar ik het kan vinden. Hetzelfde geldt voor praktische dingen als laptop en telefoon opladen waar stroom is. Ik laad dan mezelf ook even op. Ik heb geleerd hoe ik mijn rust kan vinden. Dat kan in een jeugdherberg, of onder de douche. Ik geniet gewoon van het feit dat ik een bed heb en zet wat muziek op om even te ontspannen. Ik ben dit jaar veel bezig met het vinden van mijn eigen rust in een heel hectisch bestaan. Het is zeer therapeutisch. Ik ging altijd veel uit, vier keer per week, en dan daarna de hele dag slapen. Dat kan nu niet, want dan klopt m’n hele programma niet meer. Ik probeer altijd te ontbijten in hotels want als dat niet lukt mis ik een deel van het verhaal.

Mis je dat niet, het uitgaan en het afspreken met vrienden?
Het heeft wel af en toe iets eenzaams. Maar er komen ongelofelijk veel mensen langs. Mensen lezen op facebook en twitter waar ik ben. Vrienden wisten vroeger nooit waar ik was, nu zien ze gewoon waar ik ben en komen ze spontaan langs of bellen ze op.

Hoe zit het in Amsterdam eigenlijk met de homohotels?
Qua homohotels is Amsterdam minder groot dat een paar jaar geleden. Volgens mij zijn er drie of vier echte. Eentje daarvan was de Golden Bear. Ik had daar hele hoge verwachtingen van want ik had van vrienden smeuïge verhalen gehoord. Maar dat was heel beschaafd en zelfs truttig, er gebeurde eigenlijk niets. Mauro Mansion was ooit de Black Tulip waar vroeger mensen in kooien opgesloten werden om een avondje hond te zijn. Nu is het een classy, stylish designhotel. Ik ben ook in Hotel Anko geweest. Het was een gekke ervaring, met flesjes poppers achter de bar en een anaaldouche in de badkamer. Maar het waren hele aardige mensen. Ze wisten niet wie ik was en ik heb het er ook niet over gehad, maar toen ik binnenkwam vroegen ze meteen of ik een biertje wilde of kaartjes voor Club Church die avond. En dan loop je langs de kamers en daar liggen mensen op bed te masturberen of te blowen. Ik kwam ‘s avonds terug op m’n kamer en daar lag een man met bloederig verband om zichzelf te bevredigen. De volgende ochtend zit iedereen weer rustig aan het ontbijt. De combinatie van het hele vunzige met het truttige vond ik erg leuk. Dan heb je nog Amistad. Dat ziet er mooi uit en daar draait het niet om seks. Dat was een van de meest gastvrije hotels waar ik ben geweest.

Zou je zelf voor een homohotel kiezen?
Jahoor, maar mijn homovrienden willen niet in een gay hotel slapen. Liever in een luxe of designhotel. The Grand of CitizenM bijvoorbeeld. En daar stikt het ook van de homo’s.

Heb je al een favoriet hotel?
Het is nog niet eerlijk om een favoriet hotel te benoemen. Natuurlijk zijn er favorieten, maar welke dat zijn kun je uiteindelijk in het boek lezen. Het leuke vind ik dat er favorieten zijn met één ster waar je 45 euro per nacht betaalt en dat dat net zo’n leuk gevoel kan geven als een viersterrenhotel. Er zitten een aantal pareltjes tussen.

Het jaar is bijna voorbij, weet je al wat je daarna gaat doen?
Over een maand is dit over en dan: geen idee. Ik ben nu zo gewend om per dag te bekijken waar ik slaap, dat ik nog helemaal niet bezig ben met waar ik over anderhalve maand slaap. En ach, er zijn genoeg hotels!

Vincents avontuur in Hotel Seven Bridges lees je hier terug. Zijn blog is te volgen op www.amsterdamslaapt.nl. Naar verwachting verschijnt het bijbehorende boek in 2011.

KS