Lef. Dat is het hoofdingredient van La Cage aux Folles. Niet alleen lef om als man op hoge hakken en korte jurkjes het podium te betreden, maar ook om de koningin termen als 'Belgische Beflap' voor te schotelen. Of je vader vragen zich anders voor te doen om in de smaak te vallen bij je schoonouders, zoals de zoon van nachtclubeigenaar Georges in de musical.

Want daar draait het allemaal om: een jongen die angst heeft niet geaccepteerd te worden voor wie hij is. Als Jean Michel de liefde van z'n leven ontmoet, blijkt die twee hele strenge schoonouders te hebben. Om toch de goedkeuring te krijgen van zijn schoonvader, vraagt hij zijn vader Georges om zijn vriend Albin ('s nachts Zaza, ster van de travestie-club) te verbergen en 'hetero' te spelen. Georges (Stanley Burleson) gaat hiermee akkoord en zet daardoor alle verhoudingen op scherp. Natuurlijk gaat er niets zoals gepland en zal Albin (Jon van Eerd) de rol van z'n leven spelen tijdens het etentje met de schoonouders.

 La Cage is een en al spektakel, met het hart op de goede plek. Als je door de groffe humor heenkijkt, speelt zich een verhaal af over acceptatie, liefde èn mascara. Toch is de musical niet helemaal perfect: de balans tussen drama en klucht neigt soms iets te veel naar klucht toe. In de tweede helft gaat de sneltreinvaart er in waardoor het hart soms lijkt te verdwijnen. Juist omdat dit zo integer wordt neergezet in de eerste helft in een duet tussen Albin en Georges steekt dit een beetje. Gelukkig maakt het onverwachte einde veel goed.

Grote ster van de voorstelling is Jon van Eerd, die Albin/Zaza neerzet als een echt persoon en er geen karikatuur van maakt. Zijn improvisatiescenes met het publiek en solonummer "Ik Ben Wie Ik Ben" zijn voorbeelden waarom deze rol hem als gegoten zit. Ook zijn Cagelles (entourage) verdienen een pluim, zij stelen af en toe de show met hun gespierde torso's en geharste benen. Grootste verrassing is Juan Wells, die als dienstmeid de hele boel op stelten zet.

Stanley Burleson daarentegen viel stiekem een beetje tegen. Niet alleen is het even wennen om de musicalster te zien met een ontzettend dikke snor, als spreekstalmeester van de nachtclub mist hij net dat beetje valsigheid die nodig is voor de rol. Terwijl hij in de emotionele scenes wel meer overtuigt als liefdevolle echtgenooot en vader.

Maar misschien kwam dat door de zenuwen vanwege het spelen voor een zaal vol collega's èn Beatrix. Want het leek er stiekem toch op dat niemand Bea durfde te schofferen door wel te lachen om de soms wat platte humor en sexy choreografie die de musical zijn publiek voorschotelt.

Je gunt La Cage aux Folles een beter publiek, wat op zoek is naar een dolle avond uit vol glitter, glamour en een heel groot hart.


La Cage aux Folles: gezien in het DeLaMar theater op 28 november 2010.