Het is iedere keer maar afwachten of je gesprekspartner wel een beetje spraakzaam is en in volledige zinnen antwoordt. Als een interview vol staat met achtergrondinformatie, beschrijvingen van de locatie waar het interview plaatsvond, wat de geïnterviewde droeg en een korte alinea over het drankje dat tijdens het interview werd gedronken, kun je er donder op zeggen dat het interview óf heel kort was, óf heel stroef verliep. Of allebei natuurlijk. Het is sowieso een goed idee om je als interviewer goed voor te bereiden en het is voor ons allebei in ieder geval prettig wanneer de geïnterviewde een beetje zin heeft in het interview en geen korte, standaard, ongeïnspireerde antwoorden geeft.

Misschien is het leuk om iets te vertellen over eerdere interviews. Het interview dat ik tot nu toe het minst leuk vond, was dat met Hind. Ik sprak haar in het jaar dat ze namens Nederland meedeed met het Songfestival. Ze was redelijk spraakzaam, maar gewoon niet 'gezellig', en haar antwoorden leken wel héél voorzichtig en ingestudeerd. Alsof ze 5 minuten ervoor nog snel een mediatraining had gedaan; er zat geen enkele 'spannende' uitspraak tussen, geen hartelijkheid, geen passie. M'n eerste interview met Patrick Wolf verliep heel stroef; hij zat midden in een tournee en was duidelijk erg moe, ongeïnteresseerd en ongelukkig. Toen ik hem twee jaar later nog eens sprak - hij was inmiddels ook gelukkig in de liefde en éindelijk voor z'n homoseksualiteit uitgekomen - was hij uitermate vrolijk en gaf hij me bij ons afscheid zelfs drie dikke zoenen.

Lady Gaga
Soms kunnen interviews je ook volkomen verrassen. Ik was in 2008 in eerste instantie helemaal niet zo enthousiast om Lady Gaga te interviewen. Ze had nog maar één single uit, en het is dan altijd nog maar even afwachten of iemand wel echt iets te melden heeft. Maar een vriend van me zei dat ze echt helemaal fantastisch was, en de foto's die ik van de platenmaatschappij kreeg waren zó mooi en artistiek, dat ik al snel besloot om het te doen. Haar assistent bleef in het kamertje erbij zitten en Gaga hield de hele tijd haar zonnebril op, maar wilde wel dat ik tegenover haar kwam zitten zodat ze me in de ogen kon kijken. Ze sprak met een ongekend enthousiasme over haar album The Fame en de dingen die ze als artiest hoopte te bereiken. Het interview verliep heel soepel en we kwamen erachter dat we vroeger allebei met ingehouden adem live naar de MTV Video Music Awards keken. Omdat het interview zo goed ging, zei ik "Dit is misschien heel onprofessioneel, maar ik heb een verzoekje. Een vriend van me is heel erg fan van je, zou je misschien een heel kort filmpje willen opnemen waarop je gedag tegen hem zegt?" Ze lachte en antwoordde "Man, als je dát al onprofessioneel vindt! Tuurlijk wil ik een filmpje opnemen, leuk zelfs!" Ik zei "Oh, dan had ik net zo goed kunnen vragen of je mijn piemel wilde signeren!" Haar assistent keek me aan alsof ze water zag branden, terwijl Gaga schaterlachte. Ik kreeg een knuffel toen ik wegging. Later kreeg ik nog een handgeschreven briefje van haar, waar zelfs de platenmaatschappij een beetje verrast over was:

,,Martijn,

I can't thank you enough for all of the support you + Gay&Night has been giving me for my debut album "The Fame". The gay community is a huge reason that my project has found the success it has. And it's because of people like you that the say of this community will spread along the message of my album. Thank you so much!

Lady GaGa"


Mika was ook leuk om te interviewen: toen ik hem sprak had hij eigenlijk nog maar net z'n platencontract, hij had nog geen enkele hit gescoord, maar je kon aan alles merken dat hij het ver zou gaan schoppen. Bij ons tweede interview, anderhalf jaar later, zou hij bovendien voor het eerst meer duidelijkheid geven over zijn seksuele voorkeur. Edsilia Rombley bleek gewoon een ontzettend leuk mens te zijn, mijn idool Tori Amos mocht ik twee keer zo lang interviewen dan oorspronkelijk de bedoeling was, en voormalig Holland's Next Top Model jurylid Rosalie van Breemen heeft me na ons interview nog regelmatig opgebeld over de hilarische capriolen van presentatrice Yfke Sturm op de set van het tweede seizoen. De winnares van dat tweede seizoen, Kim Feenstra, gaf tijdens háár interview de goede one-liner 'Anders moet je me even Googlen… Op Google!'.

Hip hop interviews
Voor het interview met Janelle Monáe, wiens album ik echt grijsgedraaid heb, zou ik oorspronkelijk 20 minuten de tijd krijgen. Eerst kwam er een telefoontje dat het allemaal wat uitliep en dat we een half uur later zouden beginnen, daarna werd bekend dat alle interviews maar 10 minuten zouden duren. Een andere journalist waarmee ik samen in een kleedkamer zat te wachten, vertelde me dat hij eigenlijk principieel dit soort 'hip-hop interviews' nooit doet: interviews waarbij je eigenlijk alleen maar even de tijd hebt om gedag te zeggen, twee vragen te stellen en dan maar hopen dat er iets samenhangends uitkomt. Daarbij speelt natuurlijk ook mee dat sommige artiesten graag in aanraking komen met ons softdrugsbeleid wanneer ze in Nederland zijn.

De medewerkster van de platenmaatschappij vertelde dat ze stiekem wel ging proberen te zorgen dat iedereen wat meer tijd kreeg, maar ondertussen hield de tour manager van Janelle Monáe door middel van een stopwatch bij dat de journalisten niet over de 10 minuten heen gingen. Terwijl de eerste journalist bij Monáe's snikhete kleedkamer naar binnen ging, las ik nog snel mijn vragen door. Ik vind het altijd een beetje schoolkrant-achtig van mezelf om mijn briefje met vragen bij de hand te houden, of zoals Angela Groothuizen ooit tegen haar mede-Dolly Dots zei: "kijk hem nou lief zijn met zijn spiekbriefje!" dus ken ik de vragen liever uit mijn hoofd.

Smoezelig
Stipt na 10 minuten was het mijn beurt. Ik stapte haar snikhete kleedkamer binnen, stelde mezelf voor en wilde een hand geven. De bezonnebrilde Janelle Monáe gaf echter geen hand, maar stak haar duim op. Nu had ik al eerder gehoord dat ze nogal aan smetvrees schijnt te lijden (of gewoon verslaafd is aan hygiënische doekjes), en ziek worden tijdens een tournee is natuurlijk geen goed idee voor artiest, maar damn, hoe smoezelig zag ik eruit om te zorgen dat ze me niet eens een hand wilde geven? Ze zat op een stoel aan een tafel met chinees eten, handdoeken en nog wat spulletjes. Tegenover haar stond een stoel met een tas erop, en dáárachter stond een bank. "Have a seat." zei ze. Ik wees vragend naar de stoel. "No, on the couch." Eh, okee.

Ik begon mijn interview met een welgemeend compliment; dat ik haar album echt geweldig vond, zéker geen 13-in-een-dozijn muziek, en dat haar vorige concert in Amsterdam ook fantastisch was. "Oh, thank you, you're beautiful" antwoordde ze. Ik stelde mijn eerste vraag, en haar antwoord kwam er op een erg ingestudeerde manier uit. Sterker nog; twee keer corrigeerde ze zichzelf, maar op een manier zoals een acteur die zijn tekst is vergeten zichzelf ook corrigeert. Toen ik haar vroeg wanneer haar volgende EP uit zou komen, en of ze daar al iets meer over kon vertellen, antwoordde ze "When the cow's tongue touches the frog's… private parts." Ik bleef haar strak aankijken, stelde expres geen volgende vraag en kon nog net de behoefte onderdrukken om m'n rechterwenkbrauw omhoog te duwen. Dit kon toch niet haar antwoord zijn? Na een korte stilte ging ze verder, en vertelde ze lacherig dat het uit zal komen zodra het af is, en dat ze er erg naar uitkeek omdat de nieuwe EP gaat over het starten van een revolutie.

Robosexuality
Hoewel ze gelukkig wel redelijk uitgebreide antwoorden gaf, verliep het de rest van het interview wat moeizaam. Jammer, want tijdens het researchen had ik gezien dat iemand haar vorig jaar had gevraagd of ze misschien lesbisch was 'omdat ze vaak lange broeken droeg', een belachelijke redenatie. Ze had daarop geantwoord dat ze alleen uitging met androïden, omdat die tenminste niet vreemdgingen. Ik had me vóór het interview voorgesteld dat ik vervolgens lacherig zou vragen of 'robosexuality' volgens haar de toekomst was, zodat zij met iets gevats kon antwoorden. Maar helaas.

Ik was zelfs een klein beetje opgelucht toen ik van de medewerkster van de platenmaatschappij te horen kreeg dat er nog maar tijd was voor één vraag. Ik had inmiddels al vrede gemaakt met het feit dat dit simpelweg niet de geschiedenisboeken in zou gaan als mijn leukste interview aller tijden, toen Janelle Monáe bij het afscheid breed glimlachend haar hand uitstak. Ik schudde hem, verliet haar kleedkamer en wisselde nog even een blik uit met de journalist die na mij aan de beurt was.

MartijnT


Lees ook:
» 'We moeten onze verschillen meer vieren' (8) reacties
» 'Ik heb korte metten met jou!' (24) reacties
» "I don't need to learn music. I'm a singer" (11) reacties
» 'ik heb vaif feuteus in me honde' (18) reacties
» Janelle Monáe's ArchAndroid (45) reacties