Ieder jaar komt op de ochtend van de parade een groep christenen samen in Sydney om te bidden dat het die dag gaat regenen. Ze gunnen de homo’s hun dag niet. Hun feestelijke, kleurrijke, trotse dag.

Gelukkig bestaat de Mardi Gras niet alleen uit de parade. Al op 20 februari, twee weken voor de parade van 5 maart, wordt er afgetrapt met Fair Day. Een picknick in het Victoria park die door zo’n 70.000 mensen wordt bezocht. In de weken erna zijn er dagelijks culturele activiteiten, fora, sportevenementen en vooral veel feestjes.

Bijvoorbeeld Top. Bovenin de hoogste toren van Sydney dansen op de woensdag-, donderdag- en vrijdagavond voor de parade hier honderden mannen terwijl ze kunnen genieten van the best view in town. Afgelopen maandag was er al een poolparty in de luxe Ivy club. Ondanks de forse entreeprijzen wordt ieder evenement druk bezocht.

Op mijn eerste avond in Sydney word ik direct door vriend Sjors (sinds hij hier is komen wonen, noemt hij zichzelf Josh) meegesleurd naar Bingay. De Bingay is een gigantische homobingo met alles wat je ervan verwacht: een extravagante drag queen die de nummertjes doet, een dyke als sidekick die alles bijhoudt en genoeglijk grapjes ten koste van haarzelf incasseert en een gewillig publiek dat vrolijk mee kwaakt als de two little ducks boven komen drijven (nummer 22). Zo’n driehonderd bezoekers kruizen zenuwachtig de nummertjes op hun kaartjes aan, want de hoofdprijs is een simlockvrije iPhone 4.

Oxford street draait ondertussen op volle toeren. De Reguliersdwarsstraat van Sydney, waar wél een groot aanbod clubs is en waar alles gewoon open is, heeft elke avond volle venues en special acts. Zoe Badwi (bekend van Freefallin’) is hier razendpopulair en treedt gedurende de Mardi Gras vrijwel in iedere club wel een keer op. De clubs zijn zelf ook zeer creatief. Zo heeft Stonewall op woensdagavond ‘malebox’, het simpele concept waarbij iedereen een nummer draagt en je elkaar berichtjes kunt sturen, en Arq heeft op vrijdagavond een schuimfeest. En ook Nevermind, Midnight Shift en alle andere Oxford street venues doen allemaal iets unieks.

De dag voor de parade verplaatsen de homo’s van Sydney zich massaal naar Bondi Beach, het strand met de woestaantrekkelijke lifeguards die zelfs hun eigen reality tv-show hebben gekregen waarin ze heroïsch toeristen van verdrinkingsdood en haaien redden. Vandaag is het testosterongehalte iets minder hoog want de Drag races vinden plaats. Een stuk of vijftien drag queens hebben zich ingeschreven voor deze prestigieuze competitie. Het gaat maar net goed, met de hakken in het zand. Persoonlijk moedig ik luidkeels de Dutch Diva’s aan. Met oranje pruiken en een rood-wit-blauwe sjerp om zien ze er alledrie prachtig uit. De volleybalronde komen ze goed door, maar ze gaan de mist in bij het handtaswerpen en de ‘bouw zo snel mogelijk een zandcreatie’-ronde. Tijdens het simpelweg zo snel mogelijk naar de overkant komen wordt het zelfs zandhappen voor de harige meiden.

Op de dag van de parade krijgen de biddende christenen deels hun zin. Hoewel het redelijk droog blijft, is het bewolkt en een stuk koeler dan de afgelopen dagen. Zonde, omdat de outfits van de meeste bezoekers het meest comfortabel gedragen kunnen worden op een warme dag.

Voor het sex appeal moet Sydney het niet hebben van de geweldige looks van haar (gay) inwoners. Qua haarstijl waan je je in het Engeland van een paar jaar geleden en het gros van de Britten is zelfs vandaag de dag niet modieus. De afgeschoren zijkanten met een lange lok bovenop passeren je overal rond Oxford street. Ik was van plan hier nog even naar de kapper te gaan, maar ik durf het niet aan. Over een paar dagen ben ik weer in Amsterdam en daar kun je niet fatsoenlijk over straat met zo’n look. En terecht.

Australië schijnt daarnaast een hoger obesitasgemiddelde te hebben dan de Verenigde Staten, maar daar merk je bij de homo’s niet zo veel van. De sportschool zal wel een top-omzet hebben gedraaid sinds januari. Hier is ook het begrip ‘appeldag’ populair. Blijkbaar is het een goede afvaltechniek om de hele dag alleen maar appels te eten. Ik sla even over.

Aan de parade doen 135 wagens en 8.500 deelnemers mee. Best veel. Maar het bezoekersaantal valt tegen: niet meer dan 100.000 mensen staan langs de kant van de route die begint bij Hyde Park en de wagens over Oxford Street, Taylor Square, Flinders Street en Moore Park voert. In Amsterdam wordt jaarlijks de grens van 300.000 met gemak bereikt. Ze zeggen hier dat ze de enige homoparade in de wereld zijn die live op tv wordt uitgezonden, dankzij de Avro kunnen we zeggen dat dat niet klopt. Feitelijk doet de Amsterdamse Canal Parade dus niets onder voor de zelfverklaard belangrijkste gay parade ter wereld, integendeel! Maar een echte vergelijking is niet te trekken. De grachten van Amsterdam zijn uniek en nergens mee te vergelijken, maar hier wordt ’s avonds gereden, in de schemering en in het donker, en dat draagt bij aan de sfeer. Daarnaast staan de bezoekers erg dicht op de sierlijke wagens, ook niet verkeerd.

Direct na de parade begint de officiële afterparty. Misschien is dit voor de homo’s nog wel een belangrijker evenement dan de parade zelf. 15.000 bezoekers kopen een kaartje voor het entertainment quarter in Moore Park waar in vier hallen vergelijkbaar met de Heineken Music Hall gefeest gaat worden. Dit jaar zijn de belangrijkste dj’s Frankie Knuckles en Calvin Harris (helaas niet net als vorig jaar David Guetta). Ieder jaar is het weer een verrassing welke surprise acts er optreden. De afgelopen edities werden opgeleukt met onder andere Kylie Minogue en George Michael. Dit jaar gaat het gerucht dat George Michael, Rihanna of Ke$ha stiekem komt optreden, ze zijn alledrie in de stad. Uiteindelijk moeten we het doen met Alexis Jordan (Happiness) en Wynter Gordon (Dirty Talk), ook niet verkeerd, maar zij waren al aangekondigd dus geen verrassingen daar.

In het Hordern Pavillion, de venue waar alle grote dj’s draaien, zijn 60 lasers opgehangen die om van de dansvloer een laser box maken. Hierdoor lijkt het net alsof je in een afgesloten lichtruimte staat de dansen. Daar doorheen doen andere lasers hun gebruikelijke show. Erg gaaf! De RHI, waar de popartiesten optreden, is omgebouwd tot een grote tuin en wordt om de zoveel tijd volgespoten met aromatische tuingeuren. Op het podium staat een scherm dat 22 meter breed is. Alexis Jordan lijkt er heel erg klein door.

Om acht uur ’s ochtends leidt een drag queen het dweilorkest in en is de nacht voorbij. Tijd voor een van de vele afterafterparty’s. In Sydney houdt het feest nooit op.

Dit artikel wordt mede mogelijk gemaakt door British Airways. Vragen of opmerkingen? Mail ze naar redactie@gay.nl of tweet aan @gay_nl of @kris_tiaan. Houd de hashtag #gaynlsydney in de gaten!

KS
Lees ook:
» Sexy in Sydney | Skippy (9) reacties
» Sexy in Sydney | Somewhere (3) reacties