En niet zomaar vreemd, maar heftig. Een stuk of vijf ruige sekssessies met een homoman, die nota bene wat verderop in de straat woont. Hij vond foto’s in verschillende kledij bij toeval op de computer van John. Voor Martijn een onvergeeflijke missstap van John. ‘Ik snij je ballen eraf, en je gaat het aan je ouders vertellen, klootzak’, was zijn reactie.

Juist in een periode van opbouw en mooie toekomstplannen gebeurde dit. Ze hebben samen mijn hulp gezocht. Ze hebben er natuurlijk ruzie over gehad. John zei dat het niet veel voorstelde. Maar er is iets kapot. Dat voelden ze allebei. Het vertrouwen van Martijn is enorm geschokt. Martijn wil het uitmaken en naar een ander huis. Hij kan er niet meer wonen. Hij wil dat John zich vernederd voelt door het aan zijn ouders te vertellen. John weigert dit.

Deze gebeurtenissen blokkeren een liefdevolle ontwikkeling van hun relatie totaal. Ondanks John’s schulderkenning lopen ze steeds vast in ruzies. Martijn is niet toe aan vergeving en hun onderliggende problematiek kon nog niet op tafel komen. De eerste sessie wordt besteed aan hoe het zo gekomen is, en aan Martijn’s wrok en angst.

In deze gesprekken kwam ook de gemeenschappelijke schaamte aan de orde. John schaamde zich over zijn seksuele daden. Martijn over de vernedering. Dat verbond hun weer enigszins. Beiden zagen in dat het extra pijnlijk was dat het een bekende was, waar John het mee had gedaan. Beschadigd vertrouwen kwam aan de orde. Martijn was bang dat het opnieuw zou kunnen gebeuren. John toonde oprecht schuldgevoel en berouw. Toch kon Martijn het hem nog niet vergeven. Een ongeschreven regel onder niet-monogame stellen bestaat, dat je ‘het’ niet doet met vrienden en bekenden. Dat zou in sociaal opzicht extra vernederend zijn.

Omdat ze vanuit een ongeschreven regel monogaam waren, hadden ze daar geen afspraken over. Toch kan het soms helpen dat wanneer de een merkt dat hij seksuele verlangens naar anderen begint te krijgen, hij dit tijdig bespreekbaar maakt. Zo kun je erop uit komen dat je wat met elkaar wilt gaan experimenteren. Of zelfs dat je pas wat met anderen doet na de instemming van je partner. Als je je dan niet kunt houden aan zo’n afspraak, kan het nog lastiger worden. Dat is in dit geval de tweede beschadiging die Martijn heeft opgelopen: de beschadiging door het onverwachte, het stiekeme.

Martijn voelde het als een extra vernedering dat hij eerdere signalen van John niet opgepikte. Hij is er achteraf mee geconfronteerd . ‘Ja’, zei John, ‘ik vertelde niks om hem niet te kwetsen.’ Dat is wel begrijpelijk. Hij wilde Martijn niet alleen de schok van het vreemdgaan besparen, maar ook de vernedering om vooraf toestemming te gaan geven. De afspraak dat je het met elkaar vooraf bespreekt, lukt dan vaak niet omdat het thema ‘vernedering’ onder tafel blijft. Het zou voor de meer monogame partner een vernedering kunnen zijn om zijn man ‘maar zijn gang te laten gaan’.

John had gehoopt het stiekem te kunnen doen. Hij hoopte zo de kool en de geit te sparen. Een goeie vriend zei tegen Martijn: ‘Ach, je bent ook wel een wijf, hoor. Iedereen zag het al aankomen. John was vroeger al een geilneef’. Dat degradeerde zijn sociale status nog meer.

Kunnen ze een brug slaan? Kan Martijn hem gaan vergeven. De brug betreft een aantal stappen. De belangrijkste is dat ze beide onderzoeken welke wrok er nog is. Daarvoor was het nodig om alle woede en radeloosheid te uiten naar elkaar. Ook de woede van John, over het feit dat hij al zolang andere seks wilde dan Martijn. Ze werden beiden ervan bewust dat het een bewuste keuze moest worden om van elkaar te scheiden, of om bewust door te gaan met alle consequenties van dien. Zo werd Martijn bewust dat hij niet meer in wrok wil leven. Hij aanvaarde dat er een moment van vergeving moest komen. John was immers bereid alle afspraken te maken die nodig waren. Toch luisterde John niet goed naar zijn innerlijke seksuele wensen. Al beloofde hij in alle toonaarden dat hij er zich aan zou houden, Martijn durfde er -terecht- niet op te vertrouwen. Hij zei: ‘Je bent gewoon een slet’.

Maar toen Martijn begreep waar zijn eigen controle over hun seksualiteit vandaan kwam, kon hij Johns daden ook beter begrijpen. Martijn blijkt een oude angst te hebben om verlaten te worden en dicteert daarom de seks. John heeft een angst om teveel vast te komen zitten in een huisje-boompje-beestje-relatie. Bang om onvoldoende ‘een vrij mens in zijn seksualiteit te mogen zijn’, zoals hij het zegt. Bij hem zat er een oude pijn om niet openlijk homo te kunnen zijn in de puberteit.

Martijn was bang, heel bang. Toen er concrete afspraken in het vooruitzicht kwamen over ‘misschien-een-trio-avontuurtje-buiten-de-deur-op-termijn’, kon Martijn pas -gek genoeg- gaan vergeven. Hij had het gevoel van controle weer terug. En hij erkende John’s zoekproces om zich zijn seksualiteit eigen te maken. Dit gaf ook John de moed om door te gaan. De laatste peiler was een ritueel van beiden met elkaar. Dit hebben ze thuis gedaan. Ik gaf hen een opdracht waarbij Martijn de drie vernederende beschadigingen op zijn lijf met zwart waterverf zou tekenen. En daarbij de pijnlijkste op zijn hart. John zou het zorgvuldig op zich in laten werken, erkennen en daarna liefdevol met een natte, witte doek de beschadiging schoonwassen met de plechtige belofte dit nooit meer zo te doen. Het verloste John van zijn schuld.

Dat was het begin geweest van een bijzondere nacht samen, hoorde ik naderhand. Wanneer partners zover zijn dat ze bereid zijn een brug naar vergeving te slaan, is een ritueel nodig. Dat kan ook een brief zijn met de erkenning van de beschadigingen en het kiezen om door te willen gaan samen. Een daad van vergeving kan zijn, de brief samen te verbranden. John en Martijn hebben besloten te verhuizen zonder dat John het aan zijn ouders hoefde te vertellen.