Zonder na te denken stap ik onder de douche en er weer uit, schoon en wel. Het is tijd voor mijn ochtendritueel. Ik pak een watje met lotion, dagcrème, even mijn haar in een staart (of knotje maar dat doet er niet zo toe). De volgende stap is de make-up. Dan breng ik foundation, bronzing poeder, blusher, oogschaduw, eyeliner en mascara op. Nog een beetje concealer om mijn wallen te verbergen en een kop koffie.  Ik ben klaar voor vandaag.

Voordat ik deze baan kreeg, was mijn ochtendritueel verkort tot douchen en mijn haar in een staart. Maar nu heb ik een ochtend- en avondritueel. Ik word er vaak moe van, maar het hoort bij een vrouw zijn, blijkbaar. Ik werk dan ook met alleen maar vrouwen. Vrouwen die nogal hetero zijn, ze zeuren over alles waar heterovrouwen over zeuren, vooral over dat hun haar niet genoeg krult of niet stijl genoeg is, dat hun vriendje zich niet genoeg interesseert in hun bezigheden of dat mannen überhaupt er niks van snappen.

Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik heterovrouwen erg interessant vind.

Behalve als ze niet begrijpen dat ik met mijn vriendin, gewoon mijn vriendin bedoel. Hoe moeilijk kan het zijn, als ik het heb over mijn vriendin, of over mijn vriendinnetje, om dan te begrijpen dat ik een relatie (moet ik het spellen) met haar heb. Verdomme, waarom denkt iedereen altijd dat ik hetero ben ofzo.

Vrouwelijke collega  één: “Zo jij ziet er kut uit, heb je een onrustige nacht gehad.” Waarop ik antwoord: “Ja mijn vriendinnetje duwde me de hele nacht uit bed, weet niet wat ze had.” “Bleef ze doordeweeks bij jou logeren, wat leuk.”

Vrouwelijke college twee heeft mijn vriendinnetje al wel eens gezien, ze komt me namelijk wel eens van mijn werk ophalen. Maar heeft na twee maanden de link nog niet gelegd. “Heb jij eigenlijk een vriend?” Waarop ik natuurlijk antwoord: “Nee een vriendin en je hebt haar al best vaak gezien.”  Waarop ze zegt: “Oh, dat kan natuurlijk ook.” Een andere collega begint gelijk een verhaal te vertellen over dat ze zelf ook niet vies van vrouwen is. Zo reageert iedereen anders en duurde het bij de één wat langer dan bij de ander voordat ze het begrepen. Ik heb nu heel veel nieuwe vriendinnetjes op Facebook die eens niet over PANN praten, een verademing.

Wat mij duidelijk is geworden, ik word totaal niet anders behandeld dan hiervoor.  Daar was ik eigenlijk ook niet bang voor, maar toch had ik het vervelender kunnen treffen. Echt gewend aan vrouwen die op vrouwen vallen zijn ze op mijn werk niet. En ik hoef het er niet bovenop te leggen , want ik blijf in eerste instantie gewoon hun collega. Al ben ik wel blij dat ik niet zo extreem meer hoef mee te praten over de ‘leuke en lekkere gozers’.  En volgens al deze dames horen ‘vrouwen geen bier te drinken, want dat is zo niet sexy’, maar ik mag nu dus wel gewoon weer bier drinken!

Kim Raven