Dat was een foutje. Hij had de foto als een direct message naar een vrouw willen sturen, maar het werd per ongeluk een gewone tweet. Hoewel hij de foto meteen verwijderde, was het leed natuurlijk al geschied. Het Congreslid hield toen nog een tijdje vol dat zijn account was gehackt, maar moest vorige week met de billen bloot. Hij had de foto wel degelijk zelf verstuurd.

Weiner verontschuldigde zich snotterend bij zijn vrouw, familie en kiezers. Ook de media kregen excuses, maar alleen vanwege het feit dat hij aanvankelijk over het verhaal had gelogen. Liegen is voor een politicus namelijk een doodzonde. Hij weigerde echter af te treden. Terecht, vond ik. Hoewel dat op de foto niet duidelijk te zien is, leek het me een vent met ballen. Nu trekt Weiner zich echter toch tijdelijk terug om in therapie te gaan.

De leugen kan in dit geval namelijk best met de mantel der liefde bedekt worden. Was het niet een automatische reflex, een paniekerig leugentje om bestwil? Zouden wij niet hetzelfde doen om ons uit zo'n gênante situatie te redden? Bovendien, een Amerikaanse president die glashard loog over een buitenechtelijke relatie met een stagiaire mocht ook blijven zitten. In vergelijking daarmee is Weiners erectie verwaarloosbaar. Of dat ook überhaupt zo is, bepaalt u zelf maar.

De daad op zich, het versturen van de foto dus, is al helemaal geen reden om af te treden.

Ik heb al eerder betoogd dat het privéleven van politici niemand iets aangaat. Weiner staat bekend als een getalenteerd volksvertegenwoordiger. Hij verstaat zijn vak door die foto echt niet ineens minder goed. Toch zal hij vanaf nu altijd gekoppeld worden aan dit incident. Of hij nog terugkeert in het parlement is zeer de vraag. En zijn plannen om burgemeester van New York te worden, kan hij sowieso vergeten. Dat is tragisch genoeg.

Ik kan daar nog zoveel moeite mee hebben, maar het is zoals het is. Zodra je seksleven publiek wordt, beïnvloedt dat je politieke carrière. Dat geldt ook voor online pikanterie. Weiner wist dat natuurlijk ook. Hij is dus gewoon ontzettend dom geweest. Of in ieder geval onhandig. Hij had de intentie de foto als een persoonlijk bericht te sturen, maar drukte op het verkeerde knopje. Dat kan gebeuren. Maar dagelijks worden er ontelbaar veel tweets bewust openbaar de wereld in gestuurd. Van hoeveel van die berichtjes zou de verzender later spijt krijgen?

We kennen de voorbeelden. Toenmalig VVD-Kamerlid Boekestijn 'zag wel eens een spleetoog over het hoofd', toen het ging over het aantal slachtoffers van Mao. Paul de Leeuw zat tijdens het Zweedse koninklijk huwelijk 'stiekem te wachten op een zwarte Saab die zich in een of ander monument boort'. Politiechef Gerda Dijksman raakte haar baan kwijt nadat ze over twee doden had getweet dat ze 'vast waren omgekomen door huiselijk geweld'. De mensen bleken te zijn gestorven door koolmonoxidevergiftiging. Dat zijn dan nog slechts bekende mensen of mensen met een publieke functie. Mensen wiens Twitter-account onder een vergrootglas ligt.

Hoeveel persoonlijk leed zal Twitter al hebben aangericht bij onbekende mensen?

Ik denk dat het aantal verbroken relaties, verloren banen en gekwetste zielen schrikbarend is. Het is ook zo gebeurd. Enkele seconden nadat je je opwelling had, is deze al online te lezen. Natuurlijk loop je dat risico bij andere social media ook, maar bij Twitter draait alles juist om snelheid. Met als gevolg dat veel mensen niet meer nadenken voor zie iets posten. Dat levert dus niet alleen een stortvloed aan oninteressante ruis, maar ook heel veel pijn op.

De hype zal ongetwijfeld nog een tijd voortduren. Er komt vast ook nog wel een vervolg op Twitter, waarbij je nóg meer en nóg sneller informatie kunt delen. Maar op een gegeven moment houdt het op. Dan heeft het te veel ellende opgeleverd. Dan willen mensen terug naar hun goede oude privacy. Naar de tijd dat ze nog niet de behoefte hadden om alles wat ze deden, dachten en vonden met iedereen te delen. Ik kijk er nu al naar uit.

Roelof Smit