Ik ben absoluut niet ‘out en proud’.

Uit de kast ben ik al een kleine tien jaar, maar ik ben absoluut niet trots op mijn geaardheid. Ik ben ook niet trots op mijn bruine ogen of op mijn mooie huidskleur. Ik ben niet trots, omdat ik een meisje ben, ik ben niet trots op de grootte van mijn borsten. Hoe kan ik nou trots zijn op iets wat in mijn genen zit?

Ik ben wel trots op een hele hoop dingen die ik in mijn leven bereikt heb, omdat ik ze heb bereikt. Ik ben wel trots op iedereen die van zichzelf houdt, ik ben trots op iedereen die iets met zijn leven doet. Ik ben lesbisch, maar waarom zou ik daar trots op moeten zijn. Is mijn moeder ook trots omdat ze hetero is? Ik snap niet dat ‘trots’ altijd samen gaat met alle homoseksuelen. Ik snap het gewoon echt niet.  Ja natuurlijk moeten we trots zijn op de homo’s en lesbiennes die jaren geleden streden voor gelijke rechten en zorgden dat homoseksualiteit zichtbaar werd. Op deze mensen ben ik dan ook oprecht trots.

Aan hen hebben we onze homorechten, ik bedoel gelijke rechten, te danken.  Gelijke- of homorechten, daar zit een essentieel verschil. 

Waarom dopen homo’s alles tot homodingen.  Ik wil gewoon gelijke rechten, dat als ik getrouwd ben, ik automatisch meemoeder wordt en niet eerst mijn eigen kind moet adopteren. Dat hoeven mannen in een relatie met een vrouw toch ook niet? Maar ik hoef geen specifieke homorechten. Ik hoef geen homovoorlichting, al moet homoseksualiteit wel in de standaard seksuele/diversiteits voorlichting voorkomen.

Zoals Stephan Sanders ook al zei in een opiniestuk in NRC Weekend afgelopen week: “ Zou Martin Luther King om ‘negro rights’ gevraagd hebben?”. ‘Natuurlijk niet’ is je eerste antwoord, hij wilde gelijke rechten voor blanken en zwarten. Nou dat willen wij homo’s toch ook? Waarom moeten wij dan allemaal grote gay evenementen hebben. Waarom is er een gay pride in Nederland? Is er ook een hetero pride dan?

Zoals je merkt, heb ik het niet zo op grote gay-evenementen. Ik voel me daar nooit zo op mijn gemak, hysterische homo’s, kwaad kijkende potten en vooral heel veel seksuele activiteit in het openbaar. Ik mis altijd heteromannen, want wat is een evenement zonder mannen die al mijn drank betalen? Wat is een evenement zonder afgewezen worden door heterovrouwen?

Wat is een evenement met altijd drama omdat je praat met de ex van je ex haar ex, die toevallig ruzie hebben?

Wat is een evenement met alleen maar ‘jagende’ vrouwen die continu met hun tieten tegen mijn rug schuren? Wat is een evenement met mannen die continu tegen je aan botsen, omdat je een vrouw bent in plaats van een man? Inderdaad dat is de gay pride.

Het zweet is inmiddels opgedroogd, want zo eng wast het ook weer niet. Iedereen is anders. En ik ben wie ik ben. Ik hou van mijzelf, ik ben trots op mezelf, maar niet omdat ik lesbisch ben. Toch hou ik al zo’n zeven jaar van mijn vriendin. We waren dit jaar voor het eerst in Amsterdam op de vrijdagavond van de Gay Pride, in de tram naar het Rembrandtplein wilde ik alweer naar huis. “Wat doe ik in godsnaam hier?” Maar ik moet toegeven, ik heb me redelijk vermaakt. Met de nadruk op redelijk.

Geef mij maar een evenement als Zwarte Cross, Castlefest, Pukkelpop of Pinkpop. Daar behandelen de mannen mij niet als stront en zijn de vrouwen tenminste gewoon aardig, zonder mij gelijk te bespringen. Iedereen respecteert elkaar, zonder dat je hoeft duidelijk te maken waar je op valt. Ik hoef daar niet  op te vallen of aan alle ongeschreven regels van de gayscene te voldoen , dus daar kan ik wél echt mijzelf zijn.

Kim Raven