De Franse wet verplicht getrouwde koppels een gemeenschappelijk leven te leiden. In het burgerlijk wetboek staat vermeld dat het met enige regelmaat van bil gaan daar deel van uitmaakt. Terecht natuurlijk. En eeuwig zonde voor de Franse homo's dat er daar nog steeds geen homohuwelijk is. Dit zijn nog eens gelijke rechten om voor te strijden. Ik ben overigens wel benieuwd wat er was gebeurd als niet de man, maar de vrouw was aangeklaagd. Vermoedelijk hadden feministische groeperingen massademonstraties georganiseerd. Maar dat terzijde.

De ex-vrouw van PVV-Kamerlid Dion Graus maakte geen punt van een gebrek aan seks.

Google de man en u begrijpt waarom. Toch liep ook dit huwelijk stuk. In 2003 deed de vrouw aangifte tegen Graus. Hij zou haar bedreigd en mishandeld hebben, onder meer door haar keel lange tijd dicht te knijpen toen zij hoogzwanger was. Het Openbaar Ministerie zag destijds te weinig bewijs en besloot Graus niet te vervolgen.

In 2006 kwam de Limburger in de Tweede Kamer. De zaak kwam toen natuurlijk meteen in de media, maar Graus kon zich verschuilen achter de beslissing van het OM. Toch bleef het hem achtervolgen. Een jaar later begon zijn ex-vrouw namelijk een klachtprocedure. Ze eiste dat hij alsnog werd vervolgd.

Ze kreeg haar zin niet. Het Gerechtshof in Den Bosch besloot dat het niet 'opportuun' was om Graus alsnog te vervolgen, omdat de klachtprocedure liefst vier jaar na de beslissing van het OM gestart was. Einde verhaal zou je zeggen. Tot een recente uitzending van het tv-programma Brandpunt, waaruit blijkt dat het OM in 2007 zelf tot de conclusie kwam dat Graus in 2003 wel degelijk vervolgd had moeten worden. Men vond het echter ongepast om dat vier jaar later alsnog te gaan doen. Een visie die dus door het Hof werd overgenomen. 

Was dat terecht?

De beschuldigingen zijn ernstig en je kunt je afvragen of Graus daar zomaar mee weg mag komen. Tegelijkertijd is het de vraag waarom zijn ex-vrouw pas vier jaar later een procedure begon tegen het besluit om niet te vervolgen. Je zou vermoeden dat ze ook wel eerder had kunnen bedenken dat ze het met die beslissing oneens was. Overigens is een besluit van het OM om te vervolgen natuurlijk nog lang geen veroordeling. Daar besluit gelukkig een onafhankelijke rechter over.

Of Graus het gedaan heeft, weet ik niet. Dat ik de man een flapdrol vind, doet niet ter zake. Dat het OM in 2003 naar eigen zeggen gefaald heeft, vind ik betreurenswaardig. En dat Graus vier jaar later niet alsnog vervolgd is, vind ik verdedigbaar. Maar wat mij vooral opvalt, is de reactie van Geert Wilders: “Graus is niet vervolgd, niet veroordeeld en hij ontkent met kracht alle aantijgingen. Ik geloof hem en de Brandpunt-uitzending verandert daar helemaal niets aan.”

Op zich is dat een redelijk standpunt. Opmerkelijk redelijk zelfs.

De man die verjaring voor geweldsdelicten wil afschaffen, vindt het argument van de vier jaar nu ineens wel aanvaardbaar. Besluiten van OM en rechter worden nu ineens wel gerespecteerd. Het belang van het 'slachtoffer' hoeft nu ineens niet meer altijd voor te gaan. Geen woedeuitbarsting over de zoveelste 'blunder' van het OM. Geen ronkende taal over het niet vertrouwen van de 'D66'ers' in de rechterlijke macht. Geen klaagzang over een crimineel die wegkomt met zijn daden.

In feite is het gewoon een droge constatering dat onze rechtsstaat gefunctioneerd heeft. Nu ineens wel.

Roelof Smit