Een paar dagen later krijg ik toch een sms terug. Mijn hart slaat even over, we sms’en meer en we spreken elkaar veel op msn, maar nog steeds vertrouw ik het niet zo. Ergens klopt er iets niet. Je foto’s zijn te mooi om echt te zijn, je zinnen te perfect om menselijk te zijn. Ik word verliefd, ik voel het.

Binnen een maand spreken we af.

Daar sta ik dan op het station. Mijn back-up, voor het geval je een enge vent blijkt te zijn, is net weg. Dan gaat mijn telefoon over. Ik neem op. Je stem is zacht, precies zoals ik hoopte dat hij zou zijn. Je mag eerder van je werk weg om mij op te halen van het station. Ik sms gelijk mijn back-up, dat alles goed komt. Zenuwachtig sta ik te wachten tot ik het meisje van de foto’s zie aan komen fietsen, je bent nog mooier dan op de foto’s. Ik ben verliefd. We kletsen en lachen de hele avond.

Samen zitten we op de bank, je vertelt over je leven, je familie, je vrienden, je hobby’s. Je vertelt alles wat je maar wilt vertellen en wat ik wil horen. Ik probeer steeds een beetje dichter bij je te gaan zitten, want ik wil je aanraken, voel ik dan wat ik hoor te voelen. Elk uur schuif ik als een veertienjarig meisje een centimeter of twee dichter naar je toe. Ik praat ook, veel te snel en veel te veel. Ik hoor mezelf ratelen, waarom doe ik dat toch?

Ik voel me fijn, maar ook niet. Alles is te perfect, je bent te perfect.

Dit kan gewoon niet waar zijn. Uren later zit ik wat dichter bij, als ik voorzichtig met mijn been tegen jouw been aan ga, vliegen de vlinders door mijn buik en mijn hele lichaam. Is dit mijn droomvrouw? Op dit moment zou ik volmondig ja zeggen.

Ik streel je haar uit je gezicht, waarop jij zegt: “dit is wat ik zo fijn vind aan meisjes”.  En we kussen. Onze eerste kus. Ik explodeer zowat van verliefdheid. En dat doe ik nu nog steeds. De meeste relaties gaan over, maar deze, deze is voor altijd. Ik voel het, ik weet het, ik hoop het.

Als je naar je werk bent, dan mis ik je, ook al ben je nog maar een paar uur weg. Ik ben zo blij als een kind als je thuis komt na een 12-urige werkdag. Ik ben zo blij als een kind met jou. Deze maand vieren we ons jubileum. En elk jaar weer denk ik in de maand september aan deze eerste dag. Elke keer als ik langs de warmtekrachtcentrale fiets denk ik aan toen ik bij jou achter op de fiets zat richting jouw huis. Een arm om je heen sloeg. En stiekem bedacht hoe ik dit vele jaren later nog steeds zou willen doen, die fietstocht naar je huis had toentertijd wat mij betreft wel uren mogen duren. Jij en ik, op een fiets, wat wil ik nog meer?

Op deze dag, deze memorabele dag in september,  kuste ik je voor het eerst .

En elk jubileum denk ik weer aan je prachtige ogen, aan je perfecte zinnen, en aan de foto’s die je in het begin aan mij liet zien. Aan hoe onzeker je was, en hoe sterk je nu bent.  En elke dag voel ik nog steeds die vlinders, de ene dag wat meer dan de andere dag. Maar jij bent nog steeds mijn droomvrouw. En ik weet zeker dat je dat altijd zult blijven. Niemand is perfecter voor mij dan jij.