Cornald Maas was tijdens de overhandiging lovend over Sjors: 'Soms schrijf je zo mooi, dat er geen tekst tegenop kan. Je stem doet denken aan troubadours als Ramses Shaffy en Jacques Brel, je hebt iets van Huub van der Lubbe, maar eigenlijk is dat flauw want je hebt vooral een ‘one-of-a-kind’-stem. Als je jou op de radio hoort, herken je het meteen. Dat is ontzettend belangrijk. Ik hoop dat er over tien jaar zangers zijn die in jouw voetsporen zullen treden.'

Zichtbaar zenuwachtig betreedt Sjors het podium op het intro van titeltrack Eén Nacht, maar zodra hij de eerste noot gezongen heeft, is hij op z’n gemak. Met zijn warme toon in z’n stem verovert hij gelijk de zaal en ga je mee in zijn ode aan de one night stand. Daarna kruipt Sjors toch even terug in zijn schulp als hij het publiek verwelkomt. Maar de glimlach op zijn gezicht verraadt dat hij geniet van de aandacht voor zijn zang- en schrijfkunsten.

Die glimlach verdwijnt de rest van de avond ook niet meer, zeker niet als hij met Gerard Alderliefste een duet mag zingen. Samen zingen zij 'Laat me' / 'Vivre' van Ramses Shaffy op een bevlogen en gepassioneerde manier, waar het publiek hoorbaar van genoot. Sjors durft eerst niet zich te laten gaan, maar als zijn muzikale held een goedkeurende blik geeft, laten de twee zangers zien dat de franse chanson nog altijd zijn kracht niet is verloren.


In de show van Sjors zit balans. Naast de acht nummers van de cd, speelt hij nummers van zijn helden Huub van der Lubbe, Frank Boeijen en zoals gezegd Ramses Shaffy. Een franse onderbreking (het nummer Ce N’est Rien van Julien Clerc) en een videoboodschap van Sjors-fan Beau van Erven Dorens maken de show compleet.

Het optreden van Sjors blijft daardoor ook de hele avond boeien en ontroeren. Niet alleen door zijn zwoele stem, aanstekelijke glimlach het zichtbare plezier dat hij uitstraalt, maar ook vooral door zijn goed geschreven teksten. Sjors schrijft teksten die dicht bij hemzelf staan én je raken. Ook de afwisseling van akoestische en volledige band bij nummers als Oude Pijn en Laatste Feest laat zien dat Sjors zich duidelijk niet in een hokje laat plaatsen. Sjors van der Panne mag trots zijn op zijn eerste plaat en hoe hij deze live brengt. Hij brengt een vleugje Parijs naar Amsterdam en in deze barre nazomer is dat zeer welkom. En de sneak preview die we krijgen van nu al nieuw materiaal laat zien dat Sjors geen eennachtsvlieg gaat worden.

GJ Kooijman / Foto's: Bas van Ek