Per 1 januari 2012 ben ik werkeloos. Dat wil zeggen, ik heb nog voldoende optredens staan om het een tijdje uit te zingen maar ergens zal onvermijdelijk wel weer een moment komen dat ik een baan moet zoeken. Daar maakte ik mij vooralsnog totaal niet druk om totdat ik vorige week las dat mensen met een, let op, ‘homo referentie’ op hun CV minder kans maken om uitgenodigd te worden voor een eerste gesprek. Het onderzoek is Amerikaans, maar wat als dat bij ons ook zo is?

Nu weet ik persoonlijk niet precies wat dat voor referentie moet zijn dan. Misschien dat er homo’s zijn die starten met een quote uit Lady Gaga’s “Born This Way”, het kan.

Maar vermoedelijk is dat niet eens nodig want als je mij bij Google intypt (ja ik heb dat weleens gedaan ja!) dan komen de homovermoedens vanzelf naar boven. Dikke kans dus dat ze ook jouw Facebook-profiel te grazen nemen, je weinig aan de verbeelding overlatende partyfoto’s zien en je spontaan dat eerste gesprek kan vergeten. Maar stel dat die foto’s niet bestaan of dat ze alleen je CV lezen en je mag komen, dan ben je er nog niet.

Want ook live mag er geen enkele notie van homoseksualiteit aanwezig zijn. Gedraag jij je te nichterig, dan slinkt je kans op een baan sneller dan een kandidaat van het programma ‘Obese’.  U weet wel, dat programma waarin Wendy zo lekker slank lijkt. Dus noem degene tegenover je geen ‘gurlfriend’ en begin je zinnen niet met:”Meid, ik ga het je vertellen…” Houd je rug recht, maak je zo breed mogelijk en praat een octaafje lager. Alles om niet door de mand/uit de kast te vallen.

En doe je benen niet over elkaar hé! In Godsnaam!

Als je maar gewoon zorgt dat je je inhoudt is er niks aan de hand. Dit geldt overigens niet alleen voor de sollicitatieprocedure natuurlijk. Ook in je proeftijd is het een kwestie van regelmatig hardop boeren en scheten laten. Vervolgens krijg je eerst een jaarcontract en soms nog een jaarcontract, zet deze niet op het spel door het kantoor leuk in te richten of een collega te complimenteren met een nieuwe kleurspoeling, hou je in!

En dan, wanneer je eindelijk dat felbegeerde vaste contract hebt, komt de dag waarop je al die tijd hebt zitten wachten. De dag waarop je ’s morgens de werkvloer op mag lopen in je baby-roze tanktop en je lycra regenboogbroek. Je groet de receptioniste vrolijk met een welgemeend ”Kind, wat zit je haar leuk!” en heupwiegt voorbij het kantoor van je manager en blaast met een slap polsje een luchtkus zijn kant uit.

Ja… Of je bent gewoon jezelf.

Dat kan natuurlijk ook. Voer je CV uit met glitters, babbel vrolijk over musicals en als ze je niet aannemen kun je opgelucht ademhalen want dat scheelt weer een hele tijd net doen alsof je weer een bange puber bent met een geheim. Want een bedrijf wat jou niet wil aannemen omdat je homo bent, mag lekker in de heteroseksuele stront zakken.  

Robbert Jan
www.robbertjanproos.nl