“Mayday is volwassen geworden en mijn alter ego ook. Mijn vader trok het nooit dat ik een jurk aantrok. Hij wilde het niet zien. Hij zei altijd ‘je komt jezelf nog wel tegen’. Ik ging ook mee in trends waar ouders niet achter staan. Maar datzelfde heb ik nu ook. Als ik op zaterdagavond door Amsterdam loop, niet een van mijn favoriete avonden om uit te gaan trouwens, dan betrap ik mezelf er ook wel op dat ik denk ‘weten hun ouders wel dat ze er zo bijlopen’. Maar ja, wij waren ook zo.

Ik vind dat ik altijd mezelf ben. Toen ik in het begin in de iT kwam, moest ik het ook allemaal nog uitzoeken en ontdekken. Maar je kunt jezelf nog niet onderhouden als 15-jarig jochie in Amsterdam. Ik zag er vroeger uit als Pipo de Clown met moeilijke jurken en foute pruiken. Maar ik ben wel altijd bezig geweest met hoe kan ik beter en groter worden. Ook ik uitgescholden en raar aangekeken. Ik deed heel vaak Dolly Parton, dat was m’n grote idool. Dan klonk het ‘bloemkolen, bloemkolen’. Maar ik heb altijd bedacht: negatieve aandacht is ook aandacht. Die aandacht had ik onbewust ook nodig. Voor mij was travestie heel erg een vorm van aandacht vragen, in het middelpunt van de belangstelling staan. In zekere mate heb ik dat nog steeds, want ik hou van de aandacht. Maar ik doe het nu wel met een andere reden. Ik sta niet meer op te treden voor m’n eigen aandacht alleen. Ik vind het heel leuk om te entertainen. Zo’n Gay Pride presenteren, dat is gewoon leuk om te doen. De feestjes in de Air (Can You Feel iT) zijn begonnen als een eerbetoon aan Manfred Langer. Ik vind het zo jammer dat mensen zo snel vergeten wat die man allemaal voor de stad gedaan heeft. Ik zou helemaal niet per se zelf op hoeven treden. Ik vind het heel leuk, maar het kost wel een flink stress-level. Ik heb liever dat iedereen een hele leuke avond heeft en helemaal uit z’n dak gaat. Ik stop er ook echt m’n hart en m’n ziel en zaligheid in. Het is goed dat er in de stad iets gebeurt. En natuurlijk ben ik blij als ik veel Facebook-berichtjes krijg en smsjes dat iemand een goed feest heeft gehad. Dat vind ik echt te gek, het is eer voor m’n werk. Maar het is niet ‘kijk mij nou een leuk feest neerzetten’ of ‘kijk mij nou graag op het podium staan’. Ik gun ook anderen een podium. Ik vind het leuk als andere mensen optreden. Dat moet ook kunnen. We zijn een kleine stad. En natuurlijk zijn we allemaal op ons geld en het brood, maar als je elkaar al niets meer kunt gunnen werkt dat ook alleen maar tegen je.

Ik vind niet dat ik concurrentie heb. Ik weet dat veel meiden zich aan me spiegelen. Of zelfs kopiëren. Ik kopieer zelf ook, maar ik zet het om naar iets van mezelf. Ik heb net weer de show van Kylie gezien waarin dingen zitten die ik helemaal fantastisch vind, maar daar ga ik iets van mezelf van maken. Ik heb een keer meegemaakt op Roze Zaterdag in Zwolle dat iemand in exact hetzelfde stond als ik. Dat is dan niet meer flattering, dat is het jatten van de look. Maar dan alles op goedkope versie. Dus in plaats van honderd stenen maar drie. Ik vind concurrentie helemaal niet erg, want dat houd mij ook scherp. Mijn grootste voordeel en nadeel, is dat ik net even vijftien jaar langer mee ga en ook dat netwerk heb. Wil je dat evenaren, dan moet je heel hard werken. Maar dat betekent niet dat ze mijn werk niet kunnen doen. Nu is Sparkles geformeerd, een groepje dat heel hard gaat werken om iets leuks neer te zetten. Dat kan ik alleen maar waarderen.

Ik merk dat ik meer respect en waardering krijg voor wat ik doe. Dat komt zeker ook door Can You Feel iT. Ik raak nu in gesprek met bedrijven als Mojo, Sony, Philips. Maar aan de andere kant vind ik het heel jammer dat mensen die kleur geven aan de stad en het nachtleven niet altijd gewaardeerd worden. En dan bedoel ik niet alleen mezelf maar ook bijvoorbeeld een Fabiola."

KS / Foto's thanks to Mayday