Maar een geschikte huurder vinden is belachelijk moeilijk. 

Niet dat er niet genoeg mensen zijn die zich aanmelden om een plekje te bezetten in het huis dat we na mijn studie hebben kunnen krijgen. Jonge vrouwen. Vrouwen die netjes zeggen te zijn. Schoon. Respectvol. Zeggen te studeren. Zeggen niet per se uit te willen gaan. Zeggen geen logé’s mee te nemen. Geen huisdieren te hebben. Niet te roken. Vrolijk en spontaan en welgevoelig te zijn.

Maar juist daarom wil ik ze niet.

Er is geen enkele potentiële huurder die zegt dat ze een ochtendhumeur heeft. Die zegt luidruchtig te zijn. Die zegt te willen uitgaan tot diep in de nacht. Die zegt vijf mannen mee te nemen naar haar eenpersoonsbed. Die zegt wietplantjes te willen kweken op het balkon en zegt wijnflessen rond te willen laten slingeren op de trap. Natuurlijk zou dat geen goede eerste indruk zijn, maar het is wel eerlijk.

Wij willen graag met rust worden gelaten in ons eigen huis.

Ik wil niet dat de huurder steeds onze ruimte binnen komt. Maar als ze liefdesverdriet heeft, mag ze het best laten weten. Ik wil niet dat ze de woonkamer annexeert. Maar als ze een sigaret wil roken is ze welkom. Ik wil niet dat ik haar bed elke nacht hoor bonken onder mannenvlees. Maar als ze een keer luidruchtig klaarkomt is dat geen probleem. Ik wil niet dat haar fretten het huis onderpiesen. Maar als ze ratelen in de nacht moet dat kunnen. 

We zijn haar moeders niet.

En we willen dat zeker niet zijn. Als ze alleen maar wil studeren, als ze niet wil uitgaan, geen wijntje wil nemen, niet een keer om half 9 pas wil thuiskomen, nooit een vrouw heeft gezoend, nooit gekotst in de gracht en niet wil praten over haar seksleven of piercings? 

Dan kan ik niet met haar leven. 

Laat ons maar met rust. We willen niet worden beoordeeld op de rondslingerende onderbroeken, stapels afwas, onze drie fantastische katten en ons onafgebroken kettingroken. Niet worden veroordeeld omdat we houden van wijn, om half 9 thuiskomen, zoenen, soms kotsen in de gracht en alles vertellen over sekslevens. We willen rustig naar bed kunnen gaan om 2 uur, of om 7 uur, en dan nog luidruchtige van elkaar genieten. Laat ons maar onszelf zijn. Maar als er een huurder ons huis betreedt, kan ze het beter goed doen. Mét haar flessen drank, beschimmelde afwas, Chihuahua en wietplantage. Natuurlijk is dat geen goed begin, maar we weten wel waar we aan toe zijn. En voor minder dan een levensgeniet-verslaving wordt die kamer niet verhuurd.

Dat is de prijs die je bij ons betaalt.

 Anne Koeleman