Mijn hart steekt, zeurt en bloedt. Een langzame dood. Ze is gewond. Het is geen grote breuk, het is een heel klein scheurtje, maar het wil maar niet genezen dat scheurtje. Elke keer als het bijna dicht gegroeid is, gebeurt er iets. En is al die tijd smeren, kneden en liefhebben voor niks geweest en barst het gewoon.

Zo diep als dit scheurtje is, is er geen enkele, de meeste zijn niet meer dan krassen geweest en ook allemaal vrij snel geheeld. De een wat sneller dan de ander natuurlijk. Maar deze scheur is pijnlijker. Het steekt, het jeukt, ik word er gek van.

Maar gelukkig ben jij er. Jij maakt alles beter, zelfs mijn hart. Zelfs als je zo boos bent dat er spiegels sneuvelen, je mij de deur wijst (en daar altijd op terug komt, in ieder geval tot nu toe) dan raak je mij vol, maar zo vol, dat ik er warm van word. Dat ik je wil knuffelen, liefhebben en bij je wil zijn. Jij kan niks verkeerd doen, nou ja bijna niks dan, want vreemdgaan met een man, daar word ik niet zo vrolijk van. Maar verder zorg jij er altijd voor dat mijn hart klopt, warm en vol liefde is.

Mijn hart is warm, vol en het klopt als een malle. Ik zit samen met mijn liefste vriendinnetje in Londen. Samen even twee nachtjes weg, om gewoon lekker uit de dagelijkse sleur te zijn. Je pakt te pas en te onpas mijn hand gewoon vast. We zitten in een goed Spaans restaurant te genieten van onze heerlijke tapas en we praten. We praten over onze liefde, over onze problemen, maar vooral over hoe leuk we het al die tijd al niet hebben.

De scheur in mijn hart lijkt verdwenen, mijn hart is helemaal vol liefde, vol met jou. Ik wil van het Londense balkon schreeuwen hoeveel ik van je hou en hoe belangrijk jij bent in mijn leven. Mijn leven is leuker en fijner met jou.

Een uitnodiging voor je verjaardag, mijn hart wordt ietsje minder warm. Het scheurtje barst langzaam, tergend langzaam. Steken, zeurende pijn. Voordat ik het doorheb, stuur ik je een berichtje dat ik je mis. Mijn hart slaat even over als het antwoord luidt ‘ik jou ook’. De scheur is er weer. Vannacht zal ik weer over jou dromen, vanavond denk ik alleen jou. Het vuur is aangewakkerd. Zal het vuur ooit uit gaan?

Kim Raven