Daarnaast werd het scenario geschreven door Dustin Lance Black, inderdaad de homo die eerder een Oscar won voor zijn Milk-scenario.

Het leven van de mysterieuze FBI-baas J. Edgar Hoover was dan wellicht in nevelen gehuld, een aantal saillante details zijn wel degelijk naar buiten gekomen. Bijvoorbeeld dat J. Edgar van de mannenliefde was en graag vrouwenkleding mocht dragen. Dat eerste gegeven is meteen ook de kapstop van de film. Want natuurlijk komen de spannende zaken (zoals de ontvoering van de Lindbergh-baby) aan bod, maar meer dan dat gaat het om het karakter van Hoover zelf.

Hoover wordt al snel verliefd op zijn assistent, Clyde Tolson. Bij Tolson staat in het dossier dat hij geen oog heeft voor vrouwen, en Hoover neemt hem aan. Het vervolg van de film vertelt over de stroeve romance tussen de twee.

Leonardo DiCaprio is een acteur waar we graag naar kijken. En Clint Eastwood heeft aangetoond uitstekende films te kunnen regisseren. Toch komt J. Edgar geen moment los. Het blijft een ongemakkelijke, langdradige soap waarin geen enkele verhaallijn de boventoon durft te voeren. De belachelijke looks van de oudere versies van Hoover en Tolson zorgen ervoor dat emoties geen kans krijgen om door te zetten. 

De fout lijkt te zitten in het script. Dustin Lance Black is zoekende met zijn verhaal en mist daardoor focus en rauwheid. De mix van de regisseur, schrijver en acteur had garant moeten staan voor een prijzenregen, maar waarschijnlijk blijft het bij enkele nominaties voor DiCaprio. Gemiste kans!

J. Edgar draait momenteel in de bioscoop.

Kristiaan Schimmel