Als de djembés waren gestopt, was het er fluisterstil. Er gebeurde helemaal niets; de berm was een uitgestrekte grijze vlakte waarlangs af en toe een auto kwam. En wij zaten daar. Het was het een van de laatste momenten van pure, onvervalste verveling. 

Schermen

Het klinkt een beetje vreemd om terug te verlangen naar zo’n verveling maar langzamerhand hebben schermen de overhand gekregen. 

Het begon waarschijnlijk met een boek, of misschien wel de eerste gedownloade film, of een nieuwer Nokia-toestel. Wat het ook was: de schermpjes wonnen. Aangedreven door een verlangen alles te weten en nooit te vergeten spendeer ik een leven achter schermpjes: lezend, kijkend, slidend, wissend, schrijvend, tikkend, fotograferend, typend, bewarend, filmend en verzendend baan ik me een weg tussen mensen die precies hetzelfde doen. Elk moment van verveling kan ik ontlopen door simpelweg iets voor m’n neus te houden.

Zo gaat het ook met contact: ik wil altijd en overal met iedereen kunnen praten en als ik kijk naar de gemiddelde treincoupe dan ben ik niet de enige. Maar wat levert dat op?  Whatsapp, Grindr, Facebook, de messenger hier; allemaal instrumenten om nog gemakkelijker in contact te komen met (nieuwe) mensen. Bij elk persoon die je ontmoet schets je een andere versie van jezelf. Zij zijn het blanco canvas waarop je jezelf weergeeft en vice versa laten zij hun indruk bij jou achter. Die wisselwerking is een soort spanning – het is de hele reden dat deze website überhaupt bestaat. 

Laatst gezien vandaag om 18:11

De indrukken van een ander vertellen niet alles en dus schets ik er zelf de rest maar bij. Als ik iemand bijzonder interessant vind dan ontstaat er al snel een nogal onrealistisch plaatje: de ander is een rockster, piloot of model en wordt aanbeden door iedereen. Hij staat mijlenver boven zulke alledaagse zaken staat als zoekgeraakte opladers en vertraagd openbaar vervoer. Dat is ook goed, de realiteit kan later wel inzinken.

Facebook en WhatsApp verstoren die magie. Je hoeft namelijk van heel veel mensen heel veel niet te weten. Een rocksterpilootmodel moet namelijk verzeild zijn in een episch avontuur en niet bij de Xenos in de rij staan voor nieuwe terracottavazen. Zo hoef ik ook geen foto te zien van zijn verlepte flensjes met als onderschrift “Hmm, dat wordt smullen!”. Dat deel ik van mijn vrienden; de gewone stervelingen zoals ik, die blij kunnen worden van hun culinaire mislukkingen en zich kunnen opwinden over een nieuwe Facebook-layout.

Een SMS naar rocksterpilootmodelastronautkunstenaar is niet zomaar een bondige samenvatting van je dag; het is een uitdraging van je hele persoonlijkheid. Het is gevat, scherp, grappig en doortastend en bovenal moet je zo verlangen naar een reactie dat je opveert, elke keer als je broekzak trilt. Als je voor de 92e keer aan het mededelen bent waar je nu naar onderweg bent, wordt ’t dan allemaal niet te gewoontjes?

Terugdraaien

Maar zie zoiets maar eens te doorbreken. De afgelopen kerstdagen heb ik met drie vrienden in een boerderij in Limburg doorgebracht. We hadden een aantal vuistregels waaronder: “Geen WhatsApp”.  Maar het is alsof je een heroïneverslaafde op reis stuurt met een koffer vol spuiten en een briefje “Niet aanzitten, hoor”. “Geen WhatsApp” werd al snel “Niet opzichtig WhatsAppen”  werd al snel “We zijn nu al over de helft, nu mag het wel, kom op, straks denkt ‘ie dat ik dood ben”.

Het is nu tien jaar later en sommige dingen veranderen niet: het is een andere slaapkamer en een ander uitzicht, maar ik staar nog steeds graag uit ramen. Er zijn nog steeds suffe zondagen en er rijden nog steeds langzaam auto’s voorbij. Het had ook tien jaar geleden kunnen zijn. Totdat de leuning van m’n bank zachtjes trilt. 

Tim Meijerink