Het is een publiek geheim dat binnen de Marokkaanse gemeenschap homoseksualiteit een gevoelig thema is waarin het negatieve de boventoon voert. Een aantal mensen binnen SMN trokken in 2009 de stoute schoenen aan en hebben in samenwerking met lokale zelfhulporganisaties en het COC een project opgezet om het onderwerp in alle sereniteit te kunnen bespreken. Aanvankelijk stootten zij op weerstand van een deel van de Marokkaanse achterban die vond dat SMN hiermee haar boekje te buiten ging. Vanuit de gedachte dat men ‘in de sfeer van respect voor elkaars vrijheid en identiteit moet durven spreken over homogeweld en discriminatie’ zetten de initiatiefnemers van het project stug door. Verspreid over het land werden dialoogbijeenkomsten en theaterstukken georganiseerd over – wat men in bedekte termen aankondigde als – ‘seksuele diversiteit’. Tijdens deze bijeenkomsten gingen Marokkaanse jongeren, ouderen en religieuze leiders in dialoog over homoseksualiteit, waarbij de vele binnen de Marokkaanse gemeenschap gangbare vooroordelen en misvattingen over homoseksualiteit aan bod kwamen. Aldus werd geleidelijk openlijk over homoseksualiteit gepraat, waarbij sommigen het als ziekte of zonde ervoeren, en anderen kenbaar maakten dat het recht van oordelen exclusief aan God (Allah) is voorbehouden.  

Islam

Het in de Nederlandse samenleving gewortelde idee dat islam de acceptatie van homoseksualiteit in de weg staat vinden de organisaties die deel hebben genomen aan dit project ‘te gemakkelijk’. Ze wijzen op het feit dat religie in cultuur is ingebed, en dat die cultuur veel breder is. De aan de Universiteit van Amsterdam verbonden socioloog -en openlijk homoseksueel- Laurens Buijs merkt hierbij op dat ‘homo-vijandigheid in alle bevolkingsgroepen voorkomt en ook te maken heeft met hoe je aankijkt tegen mannelijkheid, vrouwelijkheid en voortplanting’. In een eerder onderzoek toonden onder meer Buijs en Duyvendak al aan dat daders van geweld tegen homo’s niet ‘voornamelijk door moslims, met name Marokkanen’ wordt gepleegd, zoals de PVV steevast beweert.

In zijn bijdrage ‘De vernedering voorbij’ aan het rapport van SMN stelt Buijs dat ‘Nederlanders homo’s zijn gaan zien als de grote verliezers van de multiculturele samenleving. De homo-emancipatie werd in Nederland als voltooid beschouwd totdat migranten (met name moslims) roet in het eten gooiden omdat zij geen kaas hebben gegeten van ‘onze’ verlichtingsidealen.’ Buijs betitelt deze denkwijze als een vorm van ‘Verlichtingsfundamentalisme’ die nergens op gebaseerd is. Zo wijst Buijs erop dat homotolerantie pas een recentelijk verschijnsel is in Nederland. Zo konden homoseksuelen tot 1971 strafrechtelijk worden vervolgd in Nederland en stemde de helft van de VVD-fractie in 1996 nog tegen het homohuwelijk.

 

Het einde van het project betekent niet dat het onderwerp van homoseksualiteit nu terzijde wordt geschoven. SMN realiseert zich dat de georganiseerde gesprekken pas een begin zijn en heeft aangegeven verder te willen werken aan het terugdringen van de negatieve houding binnen de Marokkaanse gemeenschap jegens homoseksualiteit. 

Het bewuste rapport van het Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders kan je hier vinden (PDF-alert).

Bron: Wereldjournalisten