Juist gays hebben in de kast vaak lang moeten wachten op hém. Eindelijk iemand die je helemaal aanvaardt zoals je bent. Voor het eerst ontdek je aan den lijve wat je fijn vindt. Die aanraking, die seksuele handelingen. Je bouwt je verlangens erop. Niet alleen je hartstocht, maar ook je seksuele kicks. Misschien wordt je eerste grote liefde wel  het prototype voor de rest van je leven.

Het valt me bij cliënten op dat ze met veel ontroering terugdenken aan hun eerste grote liefde. En dat het loslaten ervan vaak pijnlijk is geweest omdat het zo onhandig is gegaan. Veel jonge mannen stoppen de relatie vrij abrupt. Gewoon door het af te laten weten. Echt goed afscheid nemen is er lang niet altijd bij. Typisch manlijk maar daardoor o zo pijnlijk.

Juist dat rottige afscheid, soms door een derde in het spel, is zo lullig. Gore Vidal, een van de eerste openlijke homoschrijvers, kan erover meepraten. Hij heeft zijn leven lang onder de groten der aarde geleefd, toch was het die eenvoudige Jimmy dat hem altijd is bijgebleven. Jimmy en hij zaten bij elkaar op school en waren lang verliefd op elkaar. Alleen tijdens de WO II werd Jimmy als 19-jarige soldaat uiteengereten op het strand van Normandië.

Vidal zegt dat dit dé onaffe affaire van zijn leven was. Dát wat al zijn latere relaties beïnvloed heeft. Op de één na laatste pagina van zijn biografische boek drukt hij de foto van Jimmy af zoals hij hem voor het laatst heeft gezien. Zijn wens is naast Jimmy ’s graf begraven te worden.

Hij heeft geen afscheid kunnen nemen. Dat maakt het extra moeilijk. Maar hebben wij zelf echt afscheid genomen van onze eerste grote liefde? Echt gezegd dat je verder je eigen pad gaat? Hoe je passie is begonnen en hoe het is gedoofd. Met alle frustrerende gevoelens van dien. De pijn van het loslaten gedeeld met de ander. Gezegd wat je meeneemt uit deze bijzondere ervaring en wat je achterlaat? Vaak zijn we in deze prille fase hier nog niet op toegerust.

Misschien zijn deze eerste ervaringen zo krachtig dat ze ons onbewust programmeren voor latere relaties. In de zin van: waar is die speciale romantiek (weer) te vinden?  Misschien verklaart dit wel het rusteloze zoeken van veel homomannen. Het vallen van veel ouderen op jongeren. Het verslijten van de een na de andere sekspartner.

Ben je niet onbewust op zoek naar iets van eerste mooie ervaringen, die zo overweldigend zijn geweest? Zoek je in die ene niet een glimp van je eerste echte minnaar? Zoek je ergens nog steeds die ene aanraking van toen? Mis je in je nieuwe vriend iets van wat je in je eerste grote liefde wel had? Misschien heb je het bijzondere van je eerste ervaringen (nog) niet gevonden in nieuwe relaties? Ik ben benieuwd naar de ervaringen van lezers hier.

Marcel Holtslag