Ik woon in Veenendaal en zoals veel mensen weten is dat een stad die ligt in onze eigen, Nederlandse Biblebelt. Wat dat nou precies inhoudt? Precies zoals je verwacht dat het is. Een gigantische kerkgemeenschap, alles is op zondag dicht (op de McDonalds na) en iedereen kent elkaar. Als ik heel eerlijk ben heb ik het wel prima naar mijn zin hier. Ik heb lieve vriendinnen, het gaat sinds kort weer goed op school en ik ga met plezier elke week naar het koor.

Het enige wat mij op dit moment dwarszit is het feit dat ik niet met mijn ouders kan praten over mijn geaardheid. Ik denk dat ik zo tevreden ben over de rest omdat ik al jarenlang weet dat ik homo ben en omdat ik daar nu ook wel okee mee ben, voor mezelf. Ik heb gevoelens voor jongens, so what? Het enige wat kut hieraan is, is dat ik het niet tegen mijn ouders kan zeggen. Ze zouden niet alleen ontzettend boos worden, ze zouden ook nog eens heel verdrietig zijn. We gaan elke zondag naar de kerk, ik zit in het koor en we hechten bij mij thuis heel veel waarde aan God. Ik ook. Ik heb wel wat vriendinnen die niet in God geloven en die me dan steeds vragen: waarom blijf je bidden en waarom blijf je naar de kerk gaan als je weet dat God homo’s haat? Ik zeg dan: hij haat mij niet, dat weet ik zeker. Waar ik wel bang voor ben, is dat mijn ouders dit niet zo zien. En dat zij mij wel haten zodra ik ze alles vertel. Eigenlijk weet ik nu al dat ze het nooit zullen begrijpen, laat staan accepteren.

Ik vraag me af of ze nooit iets door hebben gehad. Ik was op de basisschool al verliefd op mijn beste vriendje. Toen ik hem op een dag, tegen het einde van groep 8, probeerde te zoenen is onze vriendschap meteen gestopt. Hij werd kwaad op mij, wist niet wat ik nou precies deed of wilde en we hebben nooit meer met elkaar gespeeld of gehangen. Toen ik naar de middelbare ging, kreeg ik alleen maar vriendinnen. Ik kon die meiden blijkbaar veel meer vertrouwen en heb ze op den duur alles verteld. Volgens mij denken mijn ouders dat ik verliefd ben op Tara. Ze is de enige die bij ons thuis komt heel af en toe. Maar ook al was ik hetero en verliefd op Tara, dan nog zouden mijn ouders diepongelukkig zijn. Tara is absoluut niet een meisje dat zij zouden goedkeuren. Ze heeft een grote mond, praat superhard, is niet gelovig en doet waar ze zin in heeft.

Maar hoe ga ik ooit aan mijn ouders duidelijk maken dat ik niet op ordinaire meisjes val maar ook niet op nette meisjes? Ik val op stoere jongens met een lieve kant. Het liefst iets ouder dan ik zelf met donker haar en lichte ogen. Hoe maak je dat duidelijk aan de mensen die je van jongs af aan hebben bijgebracht dat je moet trouwen met een net, lief meisje uit hetzelfde niveau, daar kinderen mee moet maken en dan hetzelfde leven moet leiden als je ouders? Ik heb respect voor hoe zij al die jaren voor mij hebben gezorgd en zullen zorgen maar ik heb andere behoeften. Ik ben misschien pas 16 maar ik weet nu al dat ik het liefst elke dag naast een mooie man wakker word. Ik wil elke dag doorbrengen met iemand die ik aantrekkelijk vind, die ik lekker en geil vind. Ik krijg vlinders in m’n buik van mooie mannen. Niet van meisjes. Ik weet precies wat ik wil en hoe ik het wil.

Nu mijn ouders dat nog duidelijk maken. Ik heb het wel eens geprobeerd hoor, heel subtiel door dingen door te laten schemeren. Mijn moeder vroeg me drie jaar geleden of ik wel wist ‘hoe alles werkte’ en begon een heel verhaal over over geen seks hebben voor je getrouwd bent met je vrouw. Het ging me allemaal het ene oor in en het andere oor uit. Het enige waar ik tijdens dat gesprek aan kon denken was het zoenen met een jongen die ik heel leuk vond in de brugklas. Toen ze aan het einde vroeg: “Begrijp je wat ik zeg, Noah?”, antwoordde ik met: “Maak je niet druk mam, ik vind meisjes toch niks.” Haar reactie bestond uit een knikje. Ik had nooit verwacht dat je in een blik zowel opluchting als verbazing kon vinden.

Noah