Het lijkt me heerlijk om tegen je vriendje aan te kruipen en hem te zoenen wanneer je maar wilt. Om je vriendje mee naar huis te nemen en om gezellige dingen met hem en je ouders te doen. Maar het fijnst lijkt het me om met je vriendje op vakantie te gaan! Met z’n tweetjes in een tent, kamperen aan het strand!

De werkelijkheid is dat er in Veenendaal niemand lijkt rond te lopen die zin heeft om met mij te kamperen.

Misschien ken ik uberhaupt te weinig homo’s van mijn leeftijd die ook nog eens mijn type zijn. Omdat ik het niet echt zag zitten om meteen maar bij een homovereniging aan te kloppen, besloot ik me eens te verdiepen in chatboxen. Advies van mijn vriendinnen kreeg ik niet echt, zij scoorden makkelijk op school of in de discotheek. Ik moest zelf op avontuur.

Het is een gekkenhuis daarbuiten.

Er zijn zoveel verschillende profielensites en chatboxen. Er is voor elk wat wils. Alleen heb ik geen specifieke smaak. Ik wil geen bear, leatherhead, sneakerfreak of wat dan ook. Ik wil gewoon een leuke jongen van mijn leeftijd die ook nog eens lekker is. Klinkt misschien oppervlakkig maar dat boeit me niet. Als je op date gaat denk je toch vooral aan het uiterlijk?

Nou, ik besloot de chat op te gaan, op zoek naar een leuke jongen die een keer met mij op date wilde. Ik kwam veel rare figuren tegen en uiteraard ook veel mannen die een gesprek begonnen met “Wat ben je lekker” of “20 cm”. Daar ben ik dus niet echt van gediend. Mijn eerste indruk van de chatwereld was dus niet heel erg positief. Tot ik Roland tegenkwam. Een student van net 19. Net iets ouder dus, maar superknap. Ik vind mezelf echt niet hondslelijk maar ik voelde me wel heel gevleid dat hij me aansprak. Ik was meteen onder de indruk van z’n halflange blonde krulletjes en reebruine ogen. Dat hij zich ook nog bovengemiddeld goed leek te kleden en politicologie studeerde in Amsterdam paste perfect bij die eerste indruk.

Al snel besloten Roland en ik dat we wel graag een leuke date wilden met elkaar.

We waren al een paar weken aan het chatten en pingen toen we besloten een datum te prikken. We spraken af in Utrecht voor de bioscoop daar. Ik was nog nooit zo zenuwachtig geweest. Ik had de hele dag in bad lopen weken en gepiekerd over mijn eigen bedoelingen. Wat wilde ik van die jongen? Wilde ik seks? Wilde ik gewoon een beetje zoenen? Wilde ik hem echt leren kennen, zonder te hard van stapel te lopen? Of wilde ik vriendschap? Zoveel opties! Zelfs in de trein naar Utrecht was ik er nog niet over uit. Toen ik het Ledig Erf opliep besloot ik dat ik er maar gewoon het beste van moest maken. Vol goede moed stapte ik de bioscoop in.

Ik zag hem niet meteen dus ik besloot een drankje aan de bar te bestellen.

Met een flesje cola in mijn hand zocht ik de foyer af  met mijn ogen. Hij was nergens te bekennen en we hadden 10 minuten geleden afgesproken. Zou hij me hebben laten zitten? Plots zag ik iemand heel zelfverzekerd op me af komen lopen. Hij leek echter helemaal niet op Roland. Werd ik nou versierd terwijl ik op mijn date stond te wachten?

“Hoi, ben jij Noah?”.

De jongen, of man, zei dat hij Roland was. Ik raakte een beetje in paniek. DIT WAS EEN TOTAAL ANDERE GAST! “Is dit een grap?” vroeg ik. Hij kon het allemaal uitleggen zei hij. Waarom hij niet op de foto’s leek en waarom hij minstens 28 was. “Ik heet wel gewoon Roland en ik heb ook politicologie gestudeerd”. Die twee dingen bleken te kloppen. Het feit dat hij foto’s van een vreemd profiel had gestolen en deed alsof hij 19 was kon hij alleen maar verklaren met “het is een vervelende gewoonte, sorry”. Na 10 minuten zijn verhaal aangehoord te hebben voelde ik dat dit alleen maar erger en erger kon worden. Ik voelde me ongemakkelijk en er ‘ingeluisd’. Terwijl ik afscheid nam met een simpele “dit wordt niks” en wegliep kwam hij me dus achterna gelopen!

“Noah, wacht! Dit verandert toch helemaal niks aan de klik die we hadden op de chat en daarna. Ik voel gewoon een soort fijne vertrouwdheid alsof we elkaar al jaren kennen.”

Het klonk wel acceptabel op dat moment. Ik vond het ook echt heel fijn om met hem te praten al die tijd op de chat en via sms en ping. Maar een aantrekkingskracht was er absoluut niet. Of wel? Voor Roland duidelijk wel. Want terwijl ik in mijn hoofd deze rare situatie op een rijtje probeerde te zetten pakte hij mijn handen opeens vast. We stonden inmiddels naast de bioscoop, buiten. Ik was helemaal niet gewend dat ik met een jongen open en bloot zo intiem kon doen op straat. Ik was duidelijk in de war. Voor ik het wist zoende hij me op m’n mond. Doordat ik nog steeds een beetje in de war was door de hele situatie besefte ik het pas na veel te veel seconden. Ik dacht opeens: WTF? Ik ben 16! Deze vent was 28, deed zich voor als iemand anders, sprak af met een scholiertje en staat daar nu mee te zoenen. Op straat! Dit was niet okee. Ik rukte me los, verontschuldigde me mompelend (iets waar ik later spijt van kreeg, ik hoefde helemaal geen sorry te zeggen!) en liep snel richting station. In de trein terug heb ik zijn nummer gewist en daarmee al het contact verbroken.

Ik weet niet of dit nu mijn schuld is. Ben ik te goedgelovig?

Heb ik te snel afgesproken? En hoe ga ik dit soort ervaringen uit de weg? Ik ben nu eigenlijk meteen klaar met dat hele chatdaten en denk dat ik misschien maar gewoon moet accepteren hoe zielig mijn liefdesleven is. Of overdrijf ik nu?

Noah